Woensdag 27 augustus 1997

Turtagro - Geiranger

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

9h55
Voorbije nacht zijn we wakker geschoten van een soort alarmbel op de gang. Niemand bleek er zich druk over te maken, wij dus ook niet. Ponta is er zelfs niet van wakker geworden.

Bij een prachtige blauwe lucht vertrekken we naar hogere oorden. We laten het sympathieke Turtagro hotel achter ons om de Sognefjell pas over te steken. Het is momenteel al vrij koud en dat zal er de komende uren zeker niet op verbeteren.

10h20
Door het kale landschap van grassen, mossen en hier en daar een beekje bereiken we Sognefjellhytta op 1431 meter hoogte. De manshoge muren van sneeuw die beschreven worden in de reisgidsen zijn compleet verdwenen. De warme zomer zal er wel voor iets hebben tussen gezeten.
Niettemin hebben we prachtige zichten op de gletsjers en bergtoppen, alles schittert in de zon, die nog vrij laag aan de horizon staat.

11h30
Lom staat bekend als ťťn van de droogste plaatsen van Noorwegen. En dat valt vandaag ook mee, het is hier zonnig en gezellig warm, zeker na die koude tocht over de Sognefjellpass. We nemen de tijd voor een lunch op een terrasje (!) en bezoeken de staafkerk. Van naderbij bekeken is dit toch wel een zonderlinge architectuur.

13h45
We vertrekken uit Lom via de Rv 15, richting Geiranger.

14h40
Grotli.
Rechts een skilift, links een gletsjer, als we beiden samen kunnen brengen, dan kunnen we skiŽn ! De rest van het landschap bestaat echter uit gras, mos, enkele struiken en veel rotsblokken. SkiŽn zit er dus toch niet onmiddellijk in. Het brede Ottadal met enkele diepblauwe meren waarin de verder gelegen bergtoppen met sneeuw en ijs weerspiegelen compenseren het gemis.

15h00
We nemen de afslag naar Dalsnibba, een stoffige tolweg waarvoor we 40 kronen betalen. We rijden in eerste versnelling naar boven, want de weg is steil. Het is er ook smal en dat merken we als er een tegenligger aankomt. We doen ons best om niet in een gracht te sukkelen.

15h15
Dalsnibba, 1476 meter, is het best te omschrijven als een parkeerterrein op een bergtop. Maar toegegeven, het uitzicht op de Geirangerfjord en het omliggende landschap is eerlijk gezegd adembenemend. Het feit dat deze plaats in hoofdzaak geschapen lijkt te zijn om busladingen toeristen van cruiseschepen een beeld van Noorwegen te geven, geeft wel een wrange bijsmaak.

Het is hier een doorlopend aan- en afrijden van bussen met toeristen. Achter de voorruit kleeft een bordje met daarop de taal die de gids in de bus spreekt, meestal Engels, Frans of Italiaans. Elke bus blijft een kwartiertje staan, sommige mensen nemen enkele kiekjes, andere doen zelfs de moeite niet om uit te stappen vanwege de gure wind. Vervolgens stapt iedereen weer in de bus en die rijdt dan weer naar beneden. Rustig zal het wel nooit zijn op de meest afgelegen betaalparking ter wereld, tenzij het mistig is of sneeuwt.

De steenhoopjes die hier op elkaar worden gezet maken het zicht hier nog artificiŽler. Het stapelen van stenen mist hier wel helemaal zijn doel.

We hebben genoeg van deze onverwachte drukte en rijden naar het 1400 meter lager gelegen Geiranger. Op 14 km afstand duiken we aan 9 % naar beneden via 27 haarspeldbochten. In een mum van tijd zitten we terug in het milde klimaat van de beschutte fjord.

16h15
Geiranger.
Enkele cruiseschepen liggen voor anker in de fjord. Passagiers van alle nationaliteiten plunderen de souvenirswinkeltjes van het dorpje, geen enkele winkel is er nog veilig.
Na het vieruurtje van ons Ponta gaan we informeren naar de eerstvolgende ferry. Die blijkt pas om 18h30 te vertrekken en doet er 65 minuten over tot Hellesylt. Dan wordt het veel te laat om daar nog naar een hotel te zoeken. We besluiten bijgevolg in Geiranger te overnachten.

volgende dag