Maandag 18 augustus 1997

Oyten - Kiel

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

9h15
Het was niet alleen een motel zonder meer. Het was ook een motel om snel te vergeten. Weliswaar proper maar lawaaierig en warm.
We vertrekken voor de laatste 200 km naar Kiel. Niet echt uitgeslapen, maar daar zal de zeelucht van de volgende nacht wel iets aan kunnen doen.

11h45
Kiel, Norwegenkai.
Het is niet moeilijk om te vinden. We rijden noordwaarts naar de haven en het schip van Color Line zien we al in de verte liggen. Rest ons nog het probleem om er korter bij te geraken. Na veel draaien en keren belanden aan het juiste dok. Een man controleert ons ticket en wijst ons de weg naar de juiste file.

12h55
Ponta heeft al gegeten, wij nog niet. We staan nog steeds geduldig te wachten in de rij waarin we nog geen centimeter verder zijn geraakt.
Aan televisieploegen is er geen tekort, politie evenmin. Hoge pieten bezoeken namelijk de pas geopende Norwegenkai. En dat moest toevallig vandaag gebeuren. De enige verontschuldiging die we krijgen voor het lange wachten in dit warme weer is een frisdrankje. Het had erger gekund.

13h15
We rijden een stuk verder, passeren de douane en worden terloops nog gefilmd door een cameraploeg. We staan nog een 50-tal meter van ons doel voor vandaag, de M/S Prinsesse Ragnhild.

14h25
Er komt schot in de zaak. De hoge pieten zijn inmiddels vertrokken en er komt beweging in de eerste linies. We rijden de gapende poort binnen aan de achtersteven van het schip. Vervolgens worden we nog een verdieping lager doorverwezen naar het "Lower Tween Deck" waar we een plaatsje aangeduid krijgen in een hoek van een compartiment. Er staan maar een vijftiental wagens per compartiment. De doorgangen worden met grote hydraulische schuifdeuren hermetisch afgesloten nadat iedereen zijn wagen heeft verlaten.
Niets vergeten ? Want tijdens de overtocht kunnen we niet naar de wagen.

14h50
Eindelijk, we zijn in onze kajuit met zicht op zee, achtste verdieping nummer 8136 met air-conditioning. Maar dat laatste zal iedereen wel hebben.
Zonder te beseffen is het schip al een stuk de haven uitgevaren.
We hebben honger maar we moeten nog in de kajuit blijven, er werd ons een kinderbed beloofd en dat zou gebracht worden van zodra we de haven verlaten hebben. Door de drukte is Ponta al in slaap gevallen zonder kinderbedje en ondertussen maak ik een verkenningstochtje op het schip. Alle dekken op en af, alle terrassen in en uit, het lijkt wel een doolhof.
Met een lengte van 205 meter en een capaciteit van 1875 passagiers en 700 wagens is dit een stad op het water.

16h30
Ponta is wakker en we kunnen dus nu met heel de familie een toertje maken op het schip. Op een kalm terrasje krijgt ze dan haar fruitpapje.
Terwijl we langs de Deense kust varen kunnen we op het achterdek nog wat genieten van het prachtige weer. Er staat een koele bries en de zon brandt op het aangezicht.

Als we een tijdje later terug naar binnen gaan, stellen we vast dat de restaurants zopas geopend werden wat een onvoorstelbare volksverhuizing teweegbrengt. Het lange aanschuiven en enkele vrije plaatsen zoeken is niet bepaald onze hobby.

21h00
We hebben de zon zien zakken in de zee. Met een laatste avondwandeling op de buitendekken kunnen we nog wat zeelucht in onze longen pompen vooraleer we onze kajuit opzoeken.

 

volgende dag