Zondag 17 september 2000

Santo Da Serra – São Jorge

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag

10h10
We vertrekken met de wagen, richting Portela om vervolgens langs de noordkust tot Santana te rijden waar we terug richting binnenland zullen nemen.

10h25
Portela.
Vanop een hoogte van 620 meter hebben we een prachtig zicht op de Penha de Aguia. De ‘miradouro’ of uitzichtpunt zelf ziet er minder aantrekkelijk uit ; lege yoghurtpotjes en resten van gebruikt toiletpapier zijn niet bepaald de zaken die we hier wensen tegen te komen.

11h05
Penha de Aguia.
Voor we de brug oversteken die ons naar Faial zal brengen, slaan we rechts af aan een klein baantje dat zich omhoog trekt langs de flank van deze bizarre rots. De weg eindigt op een tussenplateau waar nog enkele huizen staan die een prachtig zicht hebben op de noordelijke rotskust. Ik neem aan dat de mensen die hier wonen zich niet, of alleszins niet meer bewust zijn van het adembenemende uitzicht waarvan ze hier elke dag kunnen genieten.

11h30
In Santana zoeken we een winkeltje om onze picknick samen te stellen: het wordt een half brood en enkele sneden hesp en kaas. Daarmee zullen we de dag wel door geraken. Het is warm vandaag en er zijn weinig wolken, maar gelukkig komt er wat wind op.

12h00
Queimadas.
Op het smalle, steil oplopende wegje tussen de bomen hier naar toe hadden we gelukkig geen tegenliggers. Ik stel vast dat de kleine Daihatsu het verrassend goed doet op deze weg.

Deze weg maakt ook deel uit van een wandeling in de reisgids, maar dat is ten zeerste af te raden. Het is een betonbaan waar je in de berm moet springen als er een wagen langs komt, er is geen uitzicht en evenmin een opmerkelijke plantengroei. Kortom, niet bepaald gezellig.

12h50
Na de lunch starten we de wandeling aan de Casa das Queimadas. Het zijn twee pousadas die er momenteel verlaten bijliggen. De bouwstijl is niet bepaald van deze streek, het lijken eerder Beierse herbergen die hier door een fortuinlijke Duitser neergeplant werden.

Onze trouwe gids voor vandaag is de Levada do Caldeirão Verde, in het begin omsierd met honderden hortensia’s. We weten ondertussen al dat het er in de zomer nog veel meer zullen geweest zijn. De zon schijnt wel maar zit weer verborgen achter de bladeren van de bomen.

13h10
Corrego Queimadas. Het is geen spectaculaire waterval maar eerder een glinsterend schouwspel van neerdruppelend water over varens en mossen tegen een hoge rotswand. Als wandelaar mag je ook meedoen in het schouwspel door het pad te volgen dat langs het neersijpelend water loopt. Goed uitkijken en niet uitschuiven is de boodschap. Je komt er alleen maar wat natter van af.

Als de begroeiing het toelaat kunnen we genieten van een prachtig uitzicht over de vallei.

13h20
Correga da Caldeirinha. Opnieuw een waterval die, zoals daarnet, doet denken aan een tropisch regenwoud. Deze maal wordt het pad iets omgeleid om er niet onderdoor te moeten lopen.
We horen een belletje rinkelen. Het blijkt een schaap of geit te zijn die tussen de struiken boven ons tegen de rotsflank naar wat eten zoekt. Het blijft ons een raadsel hoe dat dier er geraakt is en het zou ons niet verbazen dat we vroeg of laat een kadaver vinden van een ongelukkig exemplaar dat naar beneden gestuikt is.

14h15
We komen aan een splitsing waar we kunnen kiezen tussen een tunnel naar Caldeirão Verde en Ilha, een dorpje richting noordkust. Er komt een koude wind uit de tunnel en we zien tevens dansende lichtjes in de duisternis. Het zijn wandelaars met zaklampen die reeds op de terugweg zijn. Omdat het in de tunnel zeer smal en donker is, wachten we tot ze uit de tunnel gekomen zijn. Zelfs met een zaklamp is het niet gemakkelijk om er zonder ergens te stoten door te wandelen. De vloer is niet gelijk en aan de wand en het plafond steekt soms een rotspunt uit.

15h00
Caldeirão Verde of Groene Ketel.
Een 300 meter hoge waterval komt neer in een klein meertje, de wanden van de ‘ketel’ zijn ongelooflijk groen met mos, varens en kleine struiken, zelfs enkele bomen. Het is deze waterval die de bron vormt voor de levada die het water kilometers verder brengt.
Spijtig dat hier ook mensen langsgekomen zijn die hun afval van verpakkingen achterlieten alsof het niet meer bijkon in de picknickzak waar het uitkwam.

15h15
Na een kleine snack keren we terug naar Queimadas. Verder gaan tot Caldeirão Inferno duurt nog anderhalf uur heen en terug en dat zou het te laat maken.

17h15
We zijn terug in Queimadas en genieten van een lauwe blik cola die in de wagen achtergebleven was, momenteel de enige dorstlesser.
’s Avonds dineren we in het restaurant van hotel Quinta do Furão. Ik kies voor de lapas (in lookboter gegrilde napjesslakken) en espada (zwarte degenvis) met en zacht wit wijntje. Ook een dessertje ? Tuurlijk, ’t is vakantie!

volgende dag