Zaterdag 16 september 2000

Santo Da Serra (dagwandeling)

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag

8h00
Van tussen de gordijnen schijnt de ochtendzon de kamer binnen.
De geur van rozen die in de tuin van het hotel groeien komt eveneens de kamer binnen. Het is hier ongelooflijk rustig, alhoewel, het leek daarnet wel alsof onze buren in onze badkamer stonden te douchen.

10h15
We vertrekken voor onze dagwandeling. Het drukke pleintje van gisteravond ligt er nu verlaten bij. De barbecue staat nog wat te smeulen en de bloemen die het podium versierden hebben ook hun beste tijd gehad. In een winkeltje kopen we wat fruit en een fles water om de drinkbussen bij te vullen. Het oude vrouwtje aan de kassa verstaat ons niet, en wij haar niet, dat zal nog wel voorkomen deze week.

Voor de tocht van vandaag nemen we een taxi vanop het dorpspleintje naar Ribeiro Frio. Het is een rit van 3000 Escudos en de chauffeur denkt dat we gehaast zijn. In onze ogen is hij wel te oud om aan een dergelijke roekeloze snelheid door de bochten te scheren, maar hij kent het eiland zeker en vast als zijn broekzak en wil ons dat ook bewijzen. We doen geen moeite om hem uit te leggen dat we met vakantie zijn en niet gehaast, want in die tijd zijn we al ter plaatse.

10h40
Ribeiro Frio of ‘koude rivier’, het kristalheldere en ijskoude bergwater wordt er gebruikt in de forellenkwekerij.
Er staan een vijftal huizen in de smalle, dicht begroeide vallei en evenveel bussen op het smalle baantje dat erdoor loopt. Uit deze bussen komen in hoofdzaak Engelsen, waarvan het merendeel derde leeftijd. Ze blijven wat hangen rond de grote souvenirwinkel en stappen vervolgens in processie naar de Balcões, een uitzichtpunt op een kwartiertje wandelen van Ribeiro Frio.
Gelukkig is het pad breed genoeg om de slenterende massa voorbij te steken.

Aan het uitzichtpunt staat een gids in gebrekkig Engels te vertellen dat we van hieruit een zicht hebben van de Pico do Arieiro tot de Penha de Aguia aan de noordkust. Hiermee zijn de Engelsen gerustgesteld dat ze niet voor niets tot hier gekomen zijn.
Vooraleer ze zich realiseren dat er eigenlijk niet zo veel te zien is, zijn wij al op de terugweg.

12h00
We vertrekken aan het beginpunt van de Levado do Furado. Het is hier al heel wat rustiger dan een half uur geleden op de Balcões.
Het wandelpad is eerst nog een vrij brede weg maar versmalt geleidelijk aan tot een pad dat net breed genoeg is voor één persoon. We ontdekken een verscheidenheid aan bloemen. Hortensia’s groeien boven ons hoofd en fuchsia’s hangen langs de rotswand naar beneden.

12h50
We nemen een lunchpauze.
We dachten hiervoor een rots uit te zoeken met zicht op de vallei, maar dat blijkt onmogelijk. Een geschikte rots vinden we nog wel, maar geen uitzicht op de zee. De bomen belemmeren ons het zicht.

13h20
We gaan verder. In de verte bij de kust horen we ontploffingen maar het is niet duidelijk wat het is, het duurt al een paar minuten. Het zouden knalmachines kunnen zijn om de vogels uit de boomgaarden te houden. De vraag is dan wel : zijn hier boomgaarden ?
De paadjes zijn gemakkelijk begaanbaar maar je kan beter niet uitschuiven en naar beneden glijden. Je verdwijnt er dan tussen de struiken en geen kat die je nog ziet liggen.

14h55
We wandelen langs een rotsflank waarin de levada is uitgehouwen. Links van ons is het loodrecht naar beneden, en dus kunnen we nu wel de zee zien. Af en toe verdwijnt de levada in een klein tunneltje en wij eveneens.
Na een tiental minuten komen we aan een splitsing met een levadahuisje waar we de keuze moeten maken tussen ofwel Portela ofwel Santo da Serra (5 km). Het wordt natuurlijk het laatste want daar staat ook ons hotel. We hebben intussen al 8 km gestapt.

15h40
We lopen al 10 minuten langs de Levada da Serra, op weg naar ons hotel. De levada is verwaarloosd en er stroomt geen water in. Het lijkt wel dood te lopen.
Een Zweedse vrouw komt achter ons aan en heeft slechts een wegbeschrijving. We groeten. Ze loopt eerst verder langs de droge levada maar komt na 2 minuten al terug. “This can’t be the right way”, zegt ze. Dat vermoeden hadden wij ook al. We volgen dan maar een boswegje tussen de eucalyptus bomen bergafwaarts. Dat blijkt wel een juiste weg te zijn maar niet de gezelligste ; na enige tijd wandelen we langs een vernield bos. Stapels boomstammen liggen klaar om afgevoerd te worden en plaats te maken voor waarschijnlijk minder milieuvriendelijke bedoelingen. Zelfs al was het maar om woonhuizen te bouwen, lijkt me dit toch wel plaatsverspilling.

16h45
Het laatste stukje op weg naar ons hotel gaat over een geasfalteerde weg. Dergelijke wegen moet je zeker vermijden, er zijn geen voetpaden en er is soms druk verkeer. En dat laatste wilden wij nu juist vermijden…

17h00
We zitten terug op onze hotelkamer. Ik trek mijn schoenen uit en ga op het bed liggen om wat uit te puffen. De bloemengeur vanuit de tuin komt me weer tegemoet langs het raam, ik droom weg …

volgende dag