Woensdag 31 juli 2002

Vancouver Brussel

vorige dag | routebeschrijving vandaag | overzicht
 

Vandaag moet alle bagage in onze reiszakken geraken.  Het wordt duwen maar het lukt wel.
Het enige noemenswaardige probleem is nog cash geld vinden om de B&B te betalen want met VISA kan het hier niet.  Ik stel vast dat ik mijn kredietlimiet bereikt heb en dus moet Hilde met haar kaart geld afhalen. We verliezen er veel tijd mee omdat zij alleen niet met de wagen mag rijden. 

12h40
Met Kirsten en tante Bernie gaan we lunchen op Granville Island.  Het lijkt eerst moeilijk om onze wagen geparkeerd te krijgen maar het lukt toch.  Het is een geliefkoosde plek voor de Canadezen en de drukte op dit middaguur is dus heel normaal.  We mogen van geluk spreken dat het geen weekend is…
Dit 15 ha grote eiland is gelegen onder de Granville Bridge in False Creek.    Het was ooit een scheepswerf en werd begin jaren 70 heropgebouwd tot het bruisende centrum zoals het er nu uitziet.  We zouden hier meer tijd moeten kunnen besteden om te wandelen langs de markten, galerijen, winkels, restaurants en ateliers, maar onze vlucht kan op ons niet wachten en dus beperken we ons tot een lunch in een pizzeria.
Het is mooi weer, maar de sterke wind verplicht ons van binnen te zitten.

15h15
Tijd om door te rijden naar de luchthaven.  We moeten ‘slechts’ één straat doorrijden om er te geraken (Granville Street), maar ze is wel 10 kilometer lang dwars door het centrum van Vancouver.  Dat neemt enige tijd in beslag want het is behoorlijk druk.  We volgen de auto van Kirsten.

16h00
Vancouver International Airport.
In de ondergrondse parking van de luchthaven  leveren we de auto in.  Er komen weinig formaliteiten aan te pas, de wagen wordt zelfs niet geïnspecteerd.  We laden onze bagage op een karretje en nemen afscheid van onze trouwe vierwieler van de voorbije drie weken.
We hebben in totaal 5430 kilometer gereden en hebben vooral geen spijt van onze wagenkeuze. 

16h40
Aan de check-in staat al een lange rij.  De vlucht is een half uur vertraagd tot 19h00, dat valt nog mee.  In afwachting spenderen we onze laatste dollars aan enkele boeken over Canada en een drankje met tante Bernie en Kirsten.

17h50
Het wordt tijd om afscheid te nemen.  Net voor de paspoort- en handbagagecontrole worden we vriendelijk verzocht een ‘Airport Improvement Fee’ te betalen. Het kost ons 4 x 15 dollar en is bedoeld om de luchthaveninfrastructuur te verbeteren.  We hebben alleszins het voordeel dat we er in de toekomst nog van kunnen genieten !

19h15
Het aan boord gaan verloopt vlot.  Als familie met kleine kinderen mogen we eerst aan boord en dat is altijd leuk om het drummen te vermijden.  We hebben één zitje bij het raam, dat was al geregeld bij de reservatie toen we onze tickets kochten.
Bij het opstijgen hebben de kinderen als van gewoonte veel plezier.  Door de laagstaande zon krijgen we een prachtig zicht over Vancouver.  We zien duidelijk Stanley Park, de Lions Gate Bridge en Canada Place.  Verder gaat het langs Horseshoe Bay, Howe Sound en Giribaldi Provinicial Park.  Daarna wordt het moeilijk om te zien waar we zijn.  Er zijn geen wegen meer, enkel bergen, bossen en rivieren. 
De vlucht valt best mee.  Eerst wat eten en drinken, daarna gaan de lichten uit om wat te slapen.  Het wordt niet echt donker en bijgevolg is het moeilijk om de kinderen uit te leggen dat het nu nacht is, maar uiteindelijk vallen ze toch in slaap.  Wij slapen ook, maar een stuk minder.

Woensdag 31 juli 2002

13h00
In totaal hebben we 9 uren gevlogen en moeten we onze klok ook 9 uur verder draaien.  We naderen Schiphol maar we zitten nog volledig boven de wolken.  Het is dus slecht weer daar beneden. 

14h15
Na de landing begeven we ons naar de bagagehal.  Het is er niet bepaald druk en de valiezen komen vrij snel op de band.  De kinderen kijken heel aandachtig mee en kunnen de onze vrij snel vinden.  Een spelletje als een ander. Nog snel door de douane en we reppen ons naar de treinperrons.

14h40
Oef, dat was nipt.  We hebben de trein naar Brussel gehaald, maar plaats om te zitten is er niet.  Het zal dus een vermoeiende reis worden in het staancoupé.  De kinderen zijn zelfs te moe om lastig te doen en prijzen zich gelukkig met een koekje en een drankje dat we nog in reserve hebben.  Ze mogen op de bagage zitten en dat lijkt op een mooie troon.

17h15
Brussel-zuid ziet eruit als op een gewone werkdag en dat is het eigenlijk ook.  Er is geen grote drukte want het is de vakantieperiode. 

17h50
We komen aan in Halle.  Nog een laatste keer sleuren met de bagage en onze Canada-reis zit erop.  Drie volle weken zijn voorbijgevlogen.  Wat overblijft zijn mooie herinneringen aan een indrukwekkend land waar we zeker nog naar terugkeren.
Spijtig dat het voorbij is, maar er staat nog een weekend voor de deur en de zon schijnt.  Daar moeten we genoegen mee nemen…

overzicht