Zaterdag 27 juli 2002

Tofino Victoria

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

10h00
Het ontbijt is zonder rampzalige gevolgen verlopen en de wagen is volgeladen.  Terwijl we onze sandalen aandoen bij de voordeur komt de ‘lady of the house’ afscheid nemen op haar manier:
You didn’t eat of my muffins !”,  beschuldigt ze ons allen. 
Vooraleer ik een reden kan verzinnen vult ze zelf verder aan :
Or where they to sweet ?”
Well, yes, I tried one but I’m not used to eat such sweets.”  En echt waar, ik had er één geproefd en het was uitermate zoet.
And the children ?”
Ja, waarom hebben de kinderen er geen gegeten ?  Daarvoor weet ik echt geen reden te verzinnen.  Voor ik echter iets probeer uit te brengen, stel ik vast dat ze eigenlijk al van onderwerp veranderd is.
Did they like it on the beach ?”
Oef, het delicate onderwerp is ontweken en het gesprek eindigt in een kleine weersvoorspelling voor de volgende uren.
Het is momenteel nog wat overtrokken, maar er is beter weer beloofd.

10h30
We keren terug naar Wickanninish Beach waar het nu het ideale moment is om de ‘tidal pools’ te bestuderen.  Het is laagtij en het volstaat dat we in de richting van de rotspartijen gaan om de prachtige zeefauna en -flora te ontdekken.  We zien een gigantische zeester en ontelbare prachtige zeeanemonen, kleine visjes, krabbetjes, schelpjes en nog veel meer.  Ze zitten gevangen in de kleine plassen tussen de rotsen en maken het ons bijzonder gemakkelijk om alles van zeer kortbij te observeren.  Alhoewel het voor de kinderen niet evident is om op de soms gladde rotsen in evenwicht te blijven, hebben ze er veel plezier in.

11h50
De terugweg loopt langs dezelfde weg als toen we gekomen zijn.  Er is immers geen andere mogelijkheid om aan deze kant van het eiland te geraken. 

13h20
In Port Alberni is de lucht helemaal opgeklaard en wordt het opnieuw behoorlijk warm. 
We ontdekken ook de bewuste car-wash en kunnen zo de wagen voor één dollar een goeie beurt geven met een hogedrukspuit.

15h15
In Parksville komen we opnieuw op Highway 19.  Vanaf Nanaimo wordt deze vrijwel een echte snelweg (110 km/u).  Het is een saaie weg en bovendien behoorlijk druk.

16h30
Chemainus
We hebben en ijsje beloofd aan de kinderen en dat zullen we hier maar zoeken.  Moeilijk kan dat niet zijn in Canada.  De wagen krijgen we kwijt aan het dorpspleintje en niet ver er vandaan vinden we wat we zoeken: een ice-cream bar.
Het dorpje kreeg bekendheid toen begin jaren 80 er een grote houtzagerij zijn deuren sloot.  De inwoners die een trieste toekomst tegemoet zagen, kwamen op het idee om kunstenaars aan te trekken die wandschilderingen zouden maken op de kale muren van het dorpscentrum.  Inmiddels zijn er meer dan 30 kunstwerken in deze grootste openluchtgalerij van Canada en dit trekt jaarlijks meer dan 300 000 bezoekers.
En laten we eerlijk zijn: Chemainus is een levendig dorpje.  Op een zonnige dag als deze is het hier best gezellig zitten met een ijsje in de hand.  Vraag het maar aan de kinderen !
Zij hebben het bovendien druk met het kijken naar de vele paardenkoetsen die rondritten maken langs de muurschilderingen.

17h20
Terwijl we verder rijden via Duncan en Cowichan Bay richting Victoria, komen we op het idee om de ferry te nemen in Mill Bay.  Deze steekt de Saanich Inlet over naar Brentwood en zou de weg naar Cordova Bay een stuk inkorten.  Bovendien vermijden we eventuele drukte in de voorsteden van Victoria.
Een prachtig plan, maar …

18h05
… als we in Mill Bay aankomen wordt de slagboom net voor ons neergelaten.  We zijn niet te laat, maar de ferry is vol.  De man van de ferry vertelt ons dat hij over een uur terug komt, maar dat we in die tijd ook met de wagen rond de baai kunnen rijden.  Het heeft dus geen zin om te wachten en we maken rechtsomkeer.

18h30
In de voorsteden van Victoria is het bijlange zo druk niet als we gevreesd hadden.  Twintig minuten later staan we voor het hotel in Cordova Bay.
Hé, we zijn vroeg vandaag !
Zodoende kunnen we nog een avonduitstap maken langs de kustwegen van Victoria.  Eerst rijden we langs de Mount Douglas Lookout dat vlakbij het hotel ligt.  Het is niet echt een berg maar een heuvel (213 m) vanwaar we een prachtig uitzicht hebben op de stad.  De lucht is echter te nevelig om de Olympic Mountains te zien aan de overkant van de Juan de Fuca Strait of Mount Baker op het Amerikaanse vasteland.
Verder gaat het langs de residentiële wijken van Saanich East en Oak Bay, de ene villa al wat groter dan de andere met tuinen als parken die constant besproeid moeten worden om wat groen te zien.  Wie vergeet te sproeien heeft onherroepelijk een woestijnlandschap om z’n huis en kan alles opnieuw beginnen.  ’t Zal je maar overkomen…
We belanden uiteindelijk met grote honger in het restaurant van de Oak Bay Marina.  Het lijkt een ‘standing’ restaurant te zijn, maar ‘casual’ (in ons geval T-shirt, short en sandalen) is geen probleem voor de vriendelijke dame die ons naar een tafel brengt.  Ook de kinderen zijn er welkom, want ze krijgen enkele snoepjes om te beginnen en een speciale ‘Kids’-menukaart die mag ingekleurd worden. 
Laten we ons weer verleiden door een zalmgerecht met een heerlijke Okanagan wijn ?  Tuurlijk, we zijn toch op vakantie !

volgende dag