Vrijdag 26 juli 2002

Pacific Rim National Park

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

6h00
Ik word gewekt door een vreemd geluid in twee tonen: een lange zeer lage toon gevolgd door een korte iets hogere toon.  Het lijkt alsof iemand de saaiste oefening op een kerkorgel speelt met de twee laagste noten en zich op die wijze in een onafwendbare depressie stort.
Maar nee, het is de misthoorn van de nabije vuurtoren die het zeeverkeer in veilige banen moet leiden.  Gelukkig is het zo ééntonig (eigenlijk tweetonig) dat ik er terug van in slaap val.

9h10
Het ontbijt bij de ‘lady of the house’ is op de rand van een nachtmerrie.  Het aanbod is perfect en de smaak voortreffelijk, maar de aankleding van de ontbijttafel doet ons zweetdruppels op het voorhoofd krijgen.  We zijn getuige van een record aan geborduurde napjes en kanten onderliggertjes op één tafel.  De kinderen begrijpen niet waarom een bepaald glas of jampotje hier en niet daar mag staan.  We helpen ze bij het nemen van hun tas melk opdat ze toch geen druppel zouden kunnen morsen op de verkeerde plaats. 
Nu ja, we hebben het overleefd, vandaag …

10h30
De mist van deze morgen heeft gelukkig plaats gemaakt voor een helderblauwe hemel met wat kleine wolkjes.  Ideaal weer om het Pacific Rim NP van naderbij te bekijken.  Eigenlijk kunnen we slechts één van de drie ‘units’ van het park bezoeken, de ‘Long Beach Unit’.  De twee andere, de ‘Broken Group Islands Unit’ en de ‘West Coast Trail Unit’ zijn alleen per boot en te voet bereikbaar.

10h45
Radar Hill is de eerste stop. 
Zoals de naam zegt heeft deze plaats ooit dienst gedaan als radar post.  Dit was ten tijde van de Koude Oorlog één van de meest westelijk gelegen observatieposten van de zogenaamde ‘Pinetree Line’, een netwerk van radarstations om mogelijke Russische aanvallen op te speuren.
De weg ernaartoe leidt naar een kleine parking tussen de bomen.  Een tiental meter verder, eveneens tussen de bomen, geeft een houten steiger een ontmoedigend uitzicht op de zee.   Daarvoor zijn we toch niet tot hier gekomen ?  Welke reisgids kan dit nu als ‘bezienswaardig’ beschouwen ?
Bij het wegrijden stel ik vast dat er van op een tweede parking een weg hogerop leidt.  Dát is het uitzichtpunt !
Van op de fundamenten van de radarpost krijgen we een zicht op een deel van de Clayoquot Sound, van Tofino tot Long Beach en alle eilanden er rond.  Ook Meares Island is van hieruit goed te zien.  De mist is hier en daar nog niet opgetrokken.

11h20
Green Point, Long Beach.
Het laagtij is net voorbij, maar het strand is nog zeer breed.  Er staat een zachte bries en een verblindende zon, de Stille Oceaan op z’n best.  Wat Long Beach nu zo speciaal maakt is moeilijk te zeggen.  In de eerste plaats vallen de grote aantallen boomstammen op die hier aangespoeld zijn tijdens de winterstormen.  Ook de leegte en de ruigheid van het zandstrand, vooral bij laagtij, zijn opmerkelijk.  In een toegankelijker gebied en bij iets hogere temperaturen zou ditzelfde strand overspoeld worden door zonnekloppers. Tot slot zorgen de achterliggende Sitka sparren voor een afzonderend gevoel, ver van de bewoonde wereld.
De realiteit nu: na meer dan twee weken kunnen de kinderen eindelijk eens in het zand spelen.  Ze hebben geen emmertjes of schepjes, maar met een stok en enkele schelpjes zijn ze al dolgelukkig.  We maken zandtekeningen van onze eigen schaduwen en ik neem er een foto van, een bewijs dat we er geweest zijn !

12h15
In het Park Information Centre dat langs de highway ligt, koop ik een kaart van het park en neem ik nog wat foldertjes mee.  De kinderen kijken immers graag naar de fotootjes.

12h45
Het Wickanninish Restaurant is een plaats die niet mag overgeslagen worden.  Niet alleen voor het restaurant, maar ook het uitzicht is onvergetelijk.  Om beide redenen reserveren we alvast ook een tafel voor vanavond.
Ook het Wickanninish Interpretive Centre, dat in hetzelfde gebouw is ondergebracht, heeft veel informatie te bieden, bijvoorbeeld over de getijdepoelen.  Door het opkomende tij zullen we onze zoektocht naar zeefauna en –flora in deze ‘tidal pools’ uitstellen tot morgenvoormiddag.
Tijdens onze lunch op het terras van het restaurant maken we het schouwspel mee van de enorme golven die op de rotsen inbeuken. En zeggen dat het nu kalm weer is …

14h55
Aan de historische Florencia Bay krijgen we een prachtig uitzicht op Wreck Beach.  Vandaag ligt het strand er kalm bij, maar de naam laat vermoeden dat beruchte stormen ook hier hun tol geëist hebben.  De ‘Florencia’ kreeg hier eind 19e eeuw op deze manier zijn laatste rustplaats.
De volledige westkust van Vancouver Island heeft eigenlijk de reputatie van ‘Graveyard of the Pacific’.  In de laatste 200 jaar zonken hier meer dan 240 schepen.  Dit gaf het ontstaan aan de West Coast Trail in het zuidelijke deel van het Pacific Rim NP (tussen Pachena Bay en Port Renfrew).  Dit pad gaf de mogelijkheid aan schipbreukelingen om naar de bewoonde wereld terug te keren en aan reddingswerkers om een vermist schip op te zoeken.  Sinds de verbetering van de navigatietechnieken is deze 75 km lange route in onbruik geraakt.  Nu is de trail bekend als één van de meest uitdagende voettochten in Noord-Amerika.

15h45
Verder zuidwaarts rijden we via het Ucluth schiereiland naar Ucluelet (‘you-clue-let’), een rustig dorpje waarvan de haven goed beschut ligt van de soms woelige Stille Oceaan.
Kika is in slaap gevallen en Hilde blijft erbij.  Met Ponta maak ik een wandelingetje naar de vuurtoren van Amphitrite Point.  Het is geen spectaculaire locatie en ook de vuurtoren zelf is niet speciaal, maar we bevinden ons weer op een uiterste punt en dat gevoel is al voldoende.
Enkele rangers van BC Parks verdelen informatie over een nieuwe of vernieuwde wandelroute, de Wild Pacific Trail”, langs de oceaankust.  Het ziet er een leuk en gemakkelijk pad uit, zeker voor kinderen, maar tijdsgebrek dwingt ons terug te keren.  Voor een volgende keer dus …

16h20
Het is eigenlijk behoorlijk warm vandaag, de airco in de wagen komt weer goed van pas.  We keren terug naar Tofino want we hadden gepland nog cadeautjes te kopen en we moeten ook op tijd terug in het Wickanninish Restaurant zijn.

17h00
In Tofino is er de gebruikelijke drukte, maar dat stoort voor één keer niet.  We slenteren langs de talrijke giftshops en nemen ook een kijkje bij de watervliegtuigen aan de havenpier.  De kinderen vinden het leuk om die “gekke vliegers” te zien opstijgen en landen in het water.
Op de terugweg naar onze B&B stop ik nog voor een tankbeurt.  Aan de pompbediende vraag ik of er een car-wash in de beurt is, want de stoffige wegen zijn achter de rug en ik zou graag met een iets nettere wagen in Vancouver aankomen.
You can find the nearest car-wash in Port Alberni.  The people over here wash their car themselves, or they leave it dirty !”, krijg ik als antwoord.
Ja, dat zijn de mogelijke opties.  Ik zal dus morgen in Port Alberni even rondkijken.

18h15
Voor we ons gaan opfrissen in onze B&B krijgen de kinderen een tweede strandmoment op Chesterman Beach.  Ik denk dat we ze aan het verwennen zijn, tweemaal strand op één dag, dat is feest !

20h00
In het Wickanninish Restaurant is het zeer druk.  We hebben het ongeluk dat er ook een bus Vlamingen aanwezig is waarvan de gids het idee had een unieke avond te presenteren: een diner bij zonsondergang in de idyllische omgeving van Long Beach.  Enkelen van de groep hebben echter meer plezier in luidruchtige moppen en dito lachbuien zodat de rust wel ver te zoeken is.  We laten ons niet opvallen als Vlamingen en proberen er ons van te distantiëren, maar gemakkelijk is dat niet.
Het menu is voortreffelijk, de kinderen krijgen een ijsje en het rumoer heeft de zon niet belet van onder te gaan.  De wereld blijft nu eenmaal ronddraaien en morgen is er een nieuwe dag.

volgende dag