Donderdag 25 juli 2002

Quadra Island Tofino

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

Vooraleer we vertrekken moeten we nog de indiaanse rotstekeningen vinden.  De tekeningen zijn te vinden op meerdere plaatsen op Vancouver Island, maar als ze hier vlak voor onze neus liggen moeten we toch niet elders gaan zoeken.  De ouderdom ervan is moeilijk te bepalen.  Gezien de erosie door de natuurkrachten (zand, wind, vorst, zon, enz…) wordt algemeen aangenomen dat ze moeilijk ouder kunnen zijn dan 3000 jaar.  De meest recente die nog verfresten bevatten zouden dateren uit het begin van de 20e eeuw.
Aan de receptie van de lodge krijgen we enkele aanwijzingen waar we de tekeningen kunnen vinden.  Het is laag tij en dat is natuurlijk het beste moment om te gaan zoeken.  Het zogenaamde ‘kiezel’-strand blijkt te bestaan uit grote keien waarop het niet gemakkelijk lopen is, zeker niet voor kleine kindervoetjes als die van Kika.  De keien variëren van 20 centimeter tot meer dan een meter.  Het zou vooral op de grote keien zijn dat we de ‘petroglyphs’ kunnen vinden. 
De eerste tientallen minuten is het wat ontmoedigend, want we vinden er geen enkel en we gaan ook niet snel vooruit.  Ik stel voor om alleen te zoeken en te roepen als ik er één gevonden heb.
Dat valt beter mee, na een kwartier heb ik er een drietal kunnen ontdekken en daar kunnen we ons tevreden mee stellen.  Ponta wil kost wat kost een aantal mooie keien meenemen voor thuis.  We kunnen haar tegenhouden om geen te grote exemplaren te doen meesleuren, want wij mogen ze dragen…

12h00
Na onze zoektocht rijden we langs de Cape Mudge vuurtoren, maar deze is spijtig genoeg niet open voor bezoekers.  Met de tijd die ons nog rest (de volgende ferry is om 13h00) maken we een korte rit over het eiland langs Heriot Bay en ga ik ook nog tanken.

13h05
Als we aankomen aan de ferryterminal van Quathiaski Cove hebben we geluk.  Even leek het dat we nog een uur zouden moeten wachten, maar op het laatste moment kunnen we er nog net bij.

13h15
Het is ondertussen aangenaam warm geworden, de blauwe lucht zorgt voor prachtige vergezichten.
Vanuit Campbell River nemen we de kleinere highway 19a, richting zuiden. Deze zogenaamde ‘Oceanside route’, ligt korter bij de kust, maar meestal is het water niet te zien omdat er huizen langs de oever staan.  Het is alleszins beter dan de ‘Inland Island Highway’ (hwy 19), die volledig tussen de bomen ligt.

14h30
In Courtenay maken we een tussenstop bij Tim Horton’s voor een sandwich.  We willen vooral niet te veel tijd verliezen, want Tofino ligt niet bij de deur.

16h05
Qualicum Beach is duidelijk een badstad: met dit prachtige weer zitten veel mensen aan het strand en er wordt ook golf gespeeld.
Wij nemen echter de afslag naar Port Alberni, Highway 4, de bergen in.  Het duurt niet lang of we rijden tussen de beboste heuvels rond Cameron Lake.

16h30
Cathedral Grove in het MacMillan Provincial Park is een zonderlinge ervaring.  Wie er niet bij stilstaat kijkt naar een bos met gewoon enorme bomen, douglassparren en ceders.   De grootste exemplaren hebben een omtrek van 9 meter en een doormeter van 3 meter.  De gelijkenis met een kathedraal is, zonder overdrijven, treffend.

Als je er echter over nadenkt kregen diezelfde exemplaren hun eerste blaadjes zowat 800 jaar geleden, toen de Azteken-cultuur in volle bloei was en West-Europa zijn kruistochten ondernam.  Dus niet alleen hun grootte maar ook hun leeftijd dwingt enig respect af.  Ik word er even stil van. 
De natuurkrachten hebben hier ondertussen ook lelijk huis gehouden.  Het lijkt onwaarschijnlijk, maar een zware storm die in de winter van 1996/1997 door dit woud raasde, velde een aantal van deze oude reuzen.  De wandeling wordt hierdoor nog indrukwekkender.  Om het pad terug begaanbaar te maken werden een aantal omgevallen bomen doorgezaagd waardoor de jaarringen zichtbaar worden.  Ik doe geen moeite om ze beginnen te tellen.
Foto’s maken in deze omgeving is niet eenvoudig.  Enerzijds vanwege de afmetingen, en anderzijds door de weinige zonnestralen die de bodem kunnen bereiken.

Op het einde van de trail worden we gewaarschuwd voor de ‘cryptococcal disease’, een soort meningitis veroorzaakt door zwammen die op de schors van de bomen groeien.  Die waarschuwing hadden ze toch wel in het begin kunnen zetten…

17h35
Port Alberni heeft vooral wat te bieden voor zalmvissers, niet voor ons.  Wij rijden verder op de Pacific Rim Highway die de oevers van Sproat Lake volgt.
Een waarschuwingsbord van ‘Forest Fire Danger’ staat opnieuw op HIGH.  Er staat nu ook een stevige wind in de vallei, wat moet dat dan aan de kust zijn ?
Na Sproat Lake kronkelt de weg zich naar boven in de smaller wordende vallei.

18h15
We rijden over de Sutton Pass summit op een hoogte van ‘slechts’ 175 meter.
Ik heb een flauw vermoeden dat deze pas in de winter wel dichtgesneeuwd zal zijn, zelfs op de geringe hoogte en zo kort bij de kust.  We zitten immers in de laatste 30 km voor Ucluelet, de rijweg is smal en steil op en neer.

Voorbij de Sutton Pass lijkt het weer te veranderen.  Er komt meer bewolking opzetten vanuit het westen.  Laten we hopen dat het geen slecht weer wordt in Tofino

18h50
Iets voorbij de afslag naar Tofino rijden we het Pacific Rim NP binnen.  Tofino ligt nog 33 km verder, aan het andere uiteinde van het park.
De zee kunnen we nog niet zien.  Er is wel een waarschuwingsbord voor ‘Wave hazard’ en die staat op ‘MEDIUM’, wat het ook mag betekenen.  Zouden de golven misschien tot over de weg vliegen ?

19h15
Na even zoeken hebben we de gereserveerde Bed & Breakfast gevonden.  Ondertussen is het hier volledig overtrokken en grijs weer. 
De ‘lady of the house’ is van Oost-Duitse komaf en heeft een gestalte dat mij aanraadt geen onnodige discussies te beginnen.  Ik doe dus mijn sandalen uit vooraleer ik het huis betreed.  Ik vertel haar dat we nog moeten eten en dat we daarna wel onze bagage zullen uitpakken.  Na een korte rondleiding in onze kamer, krijg ik de huissleutel mee en enkele restaurantadressen in het dorpscentrum van Tofino.

20h00
Het is overal aanschuiven tot buiten, maar in ‘The Sea Shanty’ kunnen we uiteindelijk een tafel bemachtigen.  Met de grote honger die we hebben zouden we met eender wat gelukkig zijn.  We hoeven echter niet zo bescheiden te zijn want de keuze aan visgerechten is om de baard van af te likken.    Voor mij een stevige moot geroosterde zalm.  Heerlijk!
Dat we nadien de kinderen weeral naar bed zullen mogen dragen is bijzaak.  Alleen zou ik de ‘lady of the house’ willen ontwijken.

volgende dag