Dinsdag 23 juli 2002

Port Hardy Telegraph Cove - Port Hardy

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

10h45
We verblijven in dit hotel twee nachten en hoeven dus vandaag geen bagage in te laden.  We hadden dus wat vroeger kunnen vertrekken, maar vanwege de lange dag gisteren hebben we wat uitgeslapen.  Ook de kinderen konden het gebruiken.
We zitten nu eindelijk in de wagen en vertrekken naar Telegraph Cove voor ons whale-watching avontuur.  Het weer is belangrijk vandaag, het is overtrokken maar droog en slechts een zuchtje wind.  Dat valt dus nog mee.
Op de parking van het hotel maar ook onderweg zien we veel kayaks op de daken van de auto’s.  Het moet hier een zeekayakparadijs zijn.  De Queen Charlotte Strait en de Johnstone Strait liggen goed beschut van de Stille Oceaan door de bergen van Vancouver Island.  Op dagen als deze lijken deze zee-engtes wel meren.

Onderweg rijden Veerle en Dirk ons voorbij met hun camper.  Ze hadden onze wagen herkend, want “zo’n stoffige terreinwagen zie je hier niet veel’, zei Dirk achteraf.  Op ons aanraden hebben ze ook geboekt bij Stubbs Whale Watching in Telegraph Cove.  Samen rijden we er verder naartoe.

Het laatste stukje naar Telegraph Cove is een stoffige gravel waar ook vrachtwagens met boomstammen langskomen.  Langs de weg is de ontbossing duidelijk merkbaar.  Het geeft een triestig uitzicht, we kunnen alleen maar hopen dat er ook aan aanplanting gedacht wordt…
In Beaver Cove drijven de boomstammen op het water in de baai, klaar om versleept te worden naar een houtverwerkingsbedrijf.  Bevers zullen hier wel hun hartje kunnen ophalen.

11h45
Telegraph Cove.
Het is nog wat mistig en fris, maar het valt wel mee.  Ik heb zo de indruk dat er niet veel meer nodig is om de zon te laten doorbreken.
We parkeren de wagen op een hoger gelegen terrein met een prachtig uitzicht op het haventje.  Tot onze grote verbazing stellen we vast dat we moeten betalen voor de parkingplaats, dat is geleden sinds Vancouver.
Dirk en Veerle stellen voor een stukje te komen eten in hun camper.  Dat slaan we niet af, bovendien zijn de kinderen gek van die camper en mogen ze op hun kousen op het bed stoeien.

13h00
Via de houten plankenweg tussen de huisjes wandelen we naar de aanlegsteiger.  Het valt ons op dat we sinds we op Vancouver Island zijn aangekomen, nog geen muggen hebben gezien.  We gaan het niet te luid roepen, maar toch… aan water is hier nochtans geen tekort.
In de giftshop van Stubbs halen we onze tickets op die we via internet gereserveerd hadden.  Alles blijkt in orde te zijn.
De ‘Lukwa’, de boot waarmee we straks op zee gaan, is zopas teruggekomen van zijn ochtendvaart in de Johnstone Strait.  Naar wat we kunnen opvangen, hebben ze maar weinig te zien gekregen: wel enkele zeehonden, maar geen orka’s.  Hopelijk hebben wij meer geluk…
Voor we aan boord kunnen gaan krijgen we informatie en instructies meegedeeld van Wayne, de schipper.  Hij was meer dan 30 jaar ‘Mountie’ (bij de ‘Royal Canadian Mounted Police’), ook bushpilot en heeft er nu als kapitein bij Stubbs al meer dan 1000 ‘whale-watching’ rondvaarten opzitten.  Zijn collega Jackie is bioloog en zal ons tijdens onze zoektocht naar orka’s alle geheimen over deze prachtige zeedieren vertellen.  Ze werkte 14 jaar in Nederland en praat bijgevolg een aardig mondje Nederlands.  Na deze voorstelling worden alle namen afgeroepen en kunnen we één voor één aan boord gaan.
Terwijl de trossen worden losgegooid krijgen de kinderen van Jackie een zwemvest aan.  Ze zijn in de wolken.  Samen met Dirk en Veerle gaan ze op het voordek staan bij de meeste andere passagiers.  Eigenlijk is het nog wat te vroeg om iets te zien want we zijn de havengeul nog niet uitgevaren.
We hebben ons goed ingeduffeld tegen de koude wind, maar eens we op het open water zijn, breekt de zon door en het wordt zelfs behoorlijk warm.

We varen in de richting van Hanson Island en krijgen een prachtig zicht op Johnstone Strait en de omliggende eilanden.  Ook de Coast Mountains rijzen uit boven de mistbanken die hier en daar tussen de eilanden hangen.

Na een kwartiertje varen vertraagt onze boot en Jackie legt uit dat deze plek vaak door orka’s bezocht wordt.  Het moet geen geheim zijn want we zijn er niet alleen, er is nog een ‘whale-watching’ boot en ook een groep kayakers.  Een zodiac van de parkwacht is eveneens in de buurt, we bevinden ons immers in het ‘Cormorant Channel Provincial Marine Park’.
De eerste tien minuten is het stil op het dek, iedereen kijkt gespannen rond met de camera’s in aanslag.  Het is lang wachten en dan nog maar hopen dat de orka aan onze zijde boven water komt…
Over there !”, roept iemand. 
En ja, een spuit in de lucht gevolgd door een zwarte rugvin, onze eerste orka !  Weliswaar was het vrij ver, maar dat betekent toch dat we op de goede plaats zitten. 
We kunnen zijn route enkele ogenblikken volgen en plots komt er weer beweging in het water, nu veel korter bij.  Jackie vertelt dat er waarschijnlijk een familie (of ‘pod’) samen zwemt in deze baai en dat we er nog zullen zien.
En gelijk heeft ze.  Jackie herkent de orka’s aan hun rugvin.  Ze kunnen hierdoor niet alleen geklasseerd worden in ‘resident’, ‘transient’ of ‘off-shore’, maar ook individueel geïdentificeerd worden.  Ze krijgen dan elk een codenaam zoals A-5 of  L-31 zodat ze kunnen gerangschikt worden binnen hun ‘pod’.
Eén van de orka’s kunnen we zelf goed herkennen.  Zij heeft een rugvin van meer dan anderhalve meter en is volgens Jackie de moeder van de ‘pod’.

Wayne legt de motor stil.  Het blijft boeiend rondkijken, ook de kinderen genieten ervan.  Ponta ontpopt zich als een echte ‘orca-spotter’, ze slaagt er meerdere malen in om als eerste een orka te ontdekken. Dit tot ieders grote verbazing.
Enkele taferelen zijn onvergetelijk.  Zoals de orka die recht naar ons toe komt afzwemmen en net voor hij onder de boot duikt nog een laatste luchthap komt nemen.   Of die ene die zijdelings langs komt zwemmen en zijn buik laat zien.  En dan het koppel dat iets verderop kort langs de kayakers komt.  Voor hen kan de dag niet meer stuk, het moet een wonderlijk gevoel zijn als zo’n 8 meter lang en 3 ton zwaar gevaarte langs je kayak passeert.
Ook Wayne en Jackie zijn als doorwinterde orka-kenners nog steeds onder de indruk van wat ze te zien krijgen.  “A kiss of nature”, noemt Jackie het, “You never knows when it will happen!”
Wayne laat ook een microfoon in het water zakken waardoor we de typische geluiden van orka’s kunnen horen via de luidsprekers op het dek.  De schrille klanken geven me koude rillingen op de rug. 

Als het na een poos terug kalmer wordt rond de boot stelt Wayne voor om rond een eilandje te varen en een arendsnest te tonen dat hij een tijdje geleden ontdekt heeft.  Onderweg krijgen we bezoek van tuimelaars (of Dahl’s Porpoise, een soort dolfijn) die naast de boot mee zwemmen.
Het arendsnest bevindt zich hoog in een boom langs het water.  De arend zit op het nest.  Als we naderbij komen vliegt hij met zijn indrukwekkende vleugels in een grote cirkel over de boot, alsof hij wil kijken wat we er komen doen.  Volgens Wayne zouden er een aantal jongen in het nest zitten, maar zelfs met een verrekijker merken we er geen beweging.

17h00
We zijn terug  in Telegraph Cove.  Bij de haveningang zijn we nog een eenzame zeehond die zich niets aantrekt van onze aanwezigheid.
De whale-watching tour was ontegensprekelijk een succes en daar gaan we iets op drinken met Dirk en Veerle.  Omdat het voor hen de laatste reisdagen zijn en ze nog voeding in overvloed hebben, nodigen ze ons uit in hun camper voor het avondmaal.  We beloven als wederdienst de afwas te doen.

21h00
Het is tijd om afscheid te nemen van Veerle en Dirk.  Zij vertrekken richting zuiden naar Tofino en ten slotte Vancouver.  Wij rijden terug naar het noorden voor een tweede overnachting in Port Hardy.

21h40
We rijden over de verlaten Highway 19.  De kinderen zijn al in een diepe slaap.  Voor hen was het een vermoeiende dag, nog meer dan voor ons.
In de schemer zien we nog twee beren, dat zijn nummer 10 en 11.  Het is te donker om foto’s te nemen en eigenlijk zijn we het al gewoon.  Het is zoals bij ons thuis een konijn dat over de weg loopt en dan zeggen we: “Oh, kijk een konijn.” In de plaats daarvan is het hier een beer…

22h00
De dagelijkse routine bij onze aankomst aan het hotel: de kinderen naar boven dragen, ze in bed stoppen en zelf als een blok in slaap vallen.  Het bewijst eens te meer dat we 200 % genieten van ons verblijf !

volgende dag