Donderdag 18 juli 2002

Clearwater Wells

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

10h15
Bij het vertrek aan de lodge worden we tot aan de wagen vergezeld door kolibries.   De kleine, kleurrijke vogeltjes genieten volop van het mooie weer.
Onze eerste etappe voor vandaag is het Wells Gray Park met zijn vele watervallen.  Een aantal ervan moeten we zeker gezien hebben.  Het park heeft eigenlijk veel meer te bieden en we hadden er zeker een volledige dag moeten kunnen aan besteden, maar dat valt nu niet meer te veranderen.  Een volgende keer misschien rijden we tot Clearwater Lake om er een stuk te wandelen.

10h30
De eerste stop is het Green Mountain Viewpoint.  Via een gravel door het bos bereiken we een houten uitkijktoren.  Het uitzicht is niet echt indrukwekkend, maar de toren is waarschijnlijk in de eerste plaats gebouwd om bosbranden op te sporen.  En daarvoor is het zicht hier wel ideaal.
Een eekhoorntje is het enige opvallende dat we hier gezien hebben.  Maar misschien komen er nog andere beesten?

10h55
Voor de Dawson Falls, ‘slechts’ 20 meter hoog maar wel 90 meter breed, een mini Niagara Falls dus, moeten we een klein wandelingetje maken door het bos.  Het is mooi weer en er hangt een lichte bewolking.  Het valt allemaal best mee, zolang we aan het wandelen zijn.
Eens we stilstaan aan het uitzichtpunt voor de waterval, worden we plots belaagd door een zwerm muggen.  In enkele seconden hebben we allemaal een aantal muggenbeten te pakken.  Koortsachtig zoek ik de muggenmelk in de rugzak en we haasten ons om de kinderen en ook onszelf in te smeren.  We hadden beter de muggenmelk voor ons vertrek aangedaan, maar we hebben de aanval nog relatief goed kunnen afslaan.

11h30
De weg naar de Helmcken Falls gaat langs een klein baantje door het bos.  Dit moet de ideale plaats zijn om beren te zien, maar veel geluk hebben we niet.
De Helmcken Falls zelf is een indrukwekkend spektakel.  De Murtle River komt vanuit het niets tevoorschijn van tussen de bomen en stort als een enorme waterstraal 137 meter diep naar beneden.  Ik vraag me af hoe deze waterval er in de winter moet uitzien.

12h45
Terug in Clearwater wordt het tijd dat we iets eten.  De ‘Flower Meadow Bakery and Cafe’  is een hele titel voor één van de interessantste eethuisjes voor ‘smiddags die we tot nu toe al gevonden hebben.  Ze hebben sandwiches, koffie, gebakjes, ijs en ook een terras wat heel aangenaam is bij dit mooie weer.

14h05
Het is hier gezellig zitten maar, zoals het woord ‘rondreizen’ al zegt, wordt het weer tijd dat we een stukje rijden. Er ligt nog meer dan 400 kilometer highway op ons te wachten.  Bovendien komen er wolken opdagen.

Kijk, papa!”, merkt Kika op, “een paardenboerderij, met paardjes daarin.”
In deze open vallei van de North Thompson River zijn inderdaad veel ranches met paarden te zien.  De heuvels erachter zijn bebost met hoofdzakelijk sparren, in de vallei zelf staan wat berken verspreid over de weiden.
Na de adembenemende Rocky Mountains is dit landschap niet meer zo interessant.

Het is nog steeds vrij warm, maar gelukkig is er wat wind.  Een informatiebord naast de weg duidt aan dat de ‘Fire Danger’ op ‘HIGH’ staat.  De weinige regen die we gisteren hadden, heeft dus deze toestand niet kunnen verbeteren.

14h45
In Little Fort nemen we Highway 24 in westeljke richting, naar de Cariboo Highway.
Dit gebied lijkt wat op onze Ardennen, alleen zijn de wegen breder.  De wildernis heeft ook hier moeten plaats maken voor privé-eigendommen, meestal ranches waar ‘Black Arabians’ worden gekweekt.

16h00
93 Mile House.
We vervoegen nu de Cariboo Highway (Hwy 97) en rijden naar het noorden.  We passeren op deze weg verschillende restanten van de Gold Rush Trail tussen Lillooet (Mile 0) en Barkerville: 108-mile House, Lac La Hache, 150 Mile House, Fort Alexandria, enz…

17h50
Voorbij Williams Lake wordt het landschap terug heuveliger.  De Fraser River, waar we nu langs rijden, heeft de vallei dieper ingesneden.
Het heeft onderweg al wat gedruppeld, maar echt slecht weer is het niet.  In de verte boven de heuvels zien we regenbuien. Het is nog steeds warm.

19h05
In Quesnel (ken-él uitgesproken) zien we het einde van de etappe naderen.  We nemen de afslag naar Barkerville voor de laatste 80 kilometer naar Wells.  De weg is totaal verlaten.  Door het late uur zouden er wel eens moosen kunnen opduiken…  We kijken dus goed uit bij elk meertje dat we voorbij rijden.

19h35
We zien een jong Wapiti-hert over de weg lopen.
’t Is hier precies Planckendael”, zegt Kika verwonderd.  Moeten we daarvoor duizenden kilometers vliegen en rijden om dan te horen dat het hier op Planckendael lijkt?  Ach, ja …

20h00
Nog een Wapiti-jong staat langs de weg te grazen.  Ja, ja, het lijkt wel Planckendael.

20h15
Het begint al te schemeren als we in Wells aangekomen.  Het knalgele Wells Hotel, in jaren 30 stijl, is gemakkelijk te vinden.  Er staan immers niet zoveel huizen in dit dorpje dat maar enkele straten groot is.
We wanen ons in de cowboytijd.

Het restaurant van het hotel is net gesloten maar in het Northwoods Restaurant iets verderop kunnen we nog een spaghetti krijgen.  De dienster vertelt ons dat er hier sneeuw ligt van september tot mei, tussen 3 en 5 meter.  In de zomer wonen er ongeveer 2000 inwoners in Wells, in de winter slechts 300.
Afgelegen kunnen we het hier wel noemen.  Het is hier geheimzinnig, de straten liggen er verlaten bij, ik vraag mij af waar die 2000 inwoners dan wel zitten.

volgende dag