Woensdag 17 juli 2002

Jasper Clearwater

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

11h05
We hebben nog één ding te doen hier in Jasper en dat is The Whistlers.  Voor de kinderen gaat het vooral om de ‘bakjes’ ernaartoe.  De kabellift of Tramway is gelegen iets buiten de stad en de kinderen hadden hem gisteren al gezien.  En beloofd is beloofd, dus gaan we er vandaag naartoe.  Het weer is niet echt optimaal voor een uitzonderlijk zicht daarboven, maar toch, we doen het.

En we zijn blijkbaar niet alleen. Het aanschuiven voor de tickets gaat via de giftshop, qua marketing heel goed gezien maar we weten te weerstaan aan de verleiding.  We zien tot tweemaal toe een ‘bakje’ vertrekken en Kika begint al te denken dat we er nooit meer zullen geraken.
Als we er uiteindelijk inzitten en naar boven vertrekken, kan het plezier niet op.  Zeker niet als we halverwege over de steunpaal rollen.  Met het voor hen bekende ‘doeke-doek’ geluid (van de ‘bakjes’ in de Dolomieten vorig jaar) barsten ze in het lachen uit, waarmee ook de helft van de passagiers meelacht.
Een Duits koppel waarmee we ook gisteren aan Maligne Lake hadden gepraat, staat nu naast ons.
Did you know”, zegt de dame met een sterk Duits accent, “ that this tramway was built in Germany in 1963 ?
Nee, dat wisten wij niet, maar ik begrijp dat dit voor hen wel een belangrijk feit is om veilig boven te komen.  We mogen dus gerust zijn.

Als we boven uitstappen aan het platform, staat er een stevige, frisse wind.  We bevinden ons op 2277 meter.  De top van The Whistlers ligt nog 200 meter hoger en is te bereiken langs een gemakkelijke wandelweg.  Eric en Helen hadden eergisteren deze tocht gedaan met hun kinderen (van ongeveer dezelfde leeftijd) en hadden verteld dat het best te doen was.  Nu is het vooral tijdsgebrek dat ons weerhoudt om de tocht te ondernemen.  Het is immers al middag en een grote hongersnood tijdens de tocht zou het humeur van de kinderen kunnen doen omslaan.  Dat moeten we vermijden om ook ons humeur op punt te houden.
Het uitzicht valt nog mee, gezien het weer.  Mount Robson, de hoogste berg in de Rocky Mountains,  steekt uit boven de wolken, links van Mount Ridgemont.  Ook Jasper is goed te zien, de Athabasca River en verschillende kleine meren in de omgeving van de stad.
Het is zwaar bewolkt en af en toe komt de zon erdoor, waardoor het zicht nogal varieert.

12h40
In de kabellift terug naar beneden, komen we in gesprek met twee Belgen, Dirk en Veerle uit Antwerpen.  Ze zijn onderweg met een camper en doen ongeveer dezelfde route als wij.  Anekdotes worden uitgewisseld en als we beneden aankomen worden we uitgenodigd voor een geïmproviseerde lunch in hun camper die op de parking staat.
Terwijl we mekaar vertellen wat we nog van plan zijn op onze route, stellen we vast dat we dezelfde ferry zullen nemen in Prince Rupert.
Zij blijven nog enkele dagen in Jasper, maar wij moeten vandaag nog in Clearwater geraken.  Weeral hoogtijd om te vertrekken, want we hebben nog een kleine 400 kilometer voor de boeg en wie weet hoe de weg er zal uitzien?
We nemen afscheid en zullen mekaar binnen enkele dagen terugzien!

14h05, 13h05 Pacific Time
Vanuit Jasper hebben we de Highway 16 genomen in westelijke richting.  We steken de Yellowhead Pass over en rijden het Mount Robson Provincial Park binnen.  We zijn nu ook terug in British Columbia en mogen onze klok één uur terug draaien.  Die tijdswinst kunnen we altijd gebruiken.
De kinderen zijn in slaap gevallen.  Er is terug wat rust op de achterbank en we kunnen dus een muziekje opzetten terwijl we van het landschap genieten dat naast ons voorbij trekt.
Het weer is echter niet al te best.  Het is ondertussen volledig overtrokken en op de besneeuwde bergen voor ons lijkt het te regenen.

13h15
Aan Yellowhead Lake begint het te druppelen.  Iets verder beginnen er ook wegenwerken.  Dat kan ons veel tijd doen verliezen.  Hopelijk laat de ‘flagman’ (of vrouw) ons snel door en dat is even later ook het geval.

Terwijl we Moose Lake passeren, geflankeerd tussen de Alpland Ridge links en de Rainbow Range rechts, rijden we naast een goederentrein van de Canadian National Railway (CN).  Beetje bij beetje kunnen we hem inhalen aan onze kruissnelheid van 100 km/u. 

14h15
Het is overtrokken en miezerig weer als we bij het Mount Robson Visitor Centre aankomen.  We vernemen dat een stuk van de Berg Lake Trail sinds enige tijd bedolven ligt onder een sneeuwlawine.   We waren niet van plan een tocht te ondernemen met de kinderen, maar de 20 km lange tocht naar Berg Lake is wel uitnodigend.  Je wandelt langs de Robson River, passeert enkele watervallen om uiteindelijk bij Berg Lake een uniek zicht te krijgen op Mount Robson, de hoogste berg van de Canadian Rockies (3954 m), met gletsjers die uitmonden in het meer. Onthouden voor later …
Maar ook van aan het Visitor Centre is Mount Robson indrukwekkend en reusachtig hoog, hij rijst meer dan 3000 meter boven het dal uit.

14h30
Terwijl voor ons de besneeuwde toppen opduiken van de Cariboo Mountains, moeten we even aanschuiven voor een wegcontrole.
All buckeled up?”, vraagt de vriendelijke agent die inspecterend even zijn hoofd naar binnen steekt.   Meer wordt er niet gecontroleerd.  We hebben allemaal onze gordels aan en kunnen verder.
Iets verder, in Tête Jaune Cache, nemen we zuidwaarts de Yellowhead South Highway (5) richting Valemount.
De vallei wordt hier breder, waardoor er plaats is voor boerderijen met koeien.  De weiden worden besproeid.  Vreemd, want enkele kilometers terug regende het nog.  Bovendien hebben de bomen en struiken hier helemaal geen last van droogte.

14h45
In Valemount is het tijd voor een vieruurtje.  Ons bioritme zit nog op Mountain Time en daar is het bijna 4 uur.
In een plaatselijke coffeeshop drinken we een ‘moccatino’ (ook ‘moccacino’ of ‘moccachino’ genoemd).  Het is een cappuccino met chocolade saus en romige melk, verrassend heerlijk.

15h20
We zijn terug op weg.  Langs de highway zien we waarschuwingsborden voor moosen.
Mama, zijn dat die beesten met zo van die stokken in hun oren?”, vraagt Kika.  Ponta barst in het lachen uit.  Kika kijkt eerst wat vreemd terug, maar begint daarna mee te lachen.  De nieuwe definitie van een moose is daamee een feit.  Op de achterbank wordt dit gevierd door het nog tientallen keren te herhalen.

We hebben ook vastgesteld dat er de laatste dagen veel muggen en blackflies zijn.  Iedereen van ons heeft zijn beurt al gehad.   De muggenmelk die we mee hebben helpt echter niet tegen de blackflies, dergelijke beten jeuken bijgevolg een stuk langer dan gewone muggenbeten.

15h55
We steken de North Thompson River over die we ook al een hele tijd hebben gevolgd.  Het begint opnieuw wat te regenen.

16h15
Hé, kijk daar, een beer!”
Dat is nummer drie die we zien.  Hij snuffelt in de struiken naast de weg en stoort zich niet aan voorbijrijdende auto’s.  We volgen hem gedurende enkele minuten, tot hij tussen het gebladerte verdwijnt.

17h10
Avola.
Highway 5 begint wat te vervelen, bij dit grijze weer komt het landschap nogal monotoon over.  Bovendien zijn we verzeild geraakt in wegenwerken. Het is dus wachten geblazen tot de flagman teken geeft dat we mogen verder rijden.
Als het eindelijk zover is, rijden we stapvoets verder in een grote stofwolk.  Ik kan de auto voor ons nauwelijks zien, het is erg vermoeiend.

17h40
Oef! We zijn door de wegenwerken heen en blijkbaar ook door het slechte weer.  In de verte voor ons begint het op te klaren.  Zal het morgen terug mooi weer zijn?

18h20
Clearwater
Oops, we hebben bijna de afslag van de Clearwater Valley road gemist.  Vanaf hier moeten we nog 35 kilometer noordwaarts rijden naar de Helmcken Falls Lodge bij de ingang van het Wells Gray Provincial Park.

18h50
We zijn net op tijd voor het avondeten in de lodge en de kinderen zijn nog wakker, wat een prestatie!


volgende dag