Maandag 15 juli 2002

Banff Jasper

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

Prachtig weer, dat belooft een dag uit de duizend te worden op de Icefields Parkway!

10h00
Een korte stop in het centrum van Banff loopt weer langer uit dan verwacht.  De gift shops maken het ons moeilijk.

11h20
We zijn eindelijk de stad uit en kiezen voor de Bow Valley Parkway (ook Highway 1A genoemd).  Deze is minder druk dan de hoofdweg, maar de bergen worden aan ons zicht ontrokken door de vele bomen.  Er rijden opvallend veel fietsers op deze weg.  Wat zouden zij doen als ze een beer tegenkomen? Gewoon verder rijden?
Of beter nog: wat zou een beer doen als hij een fietser ziet voorbij rijden?

11h40
Op de parking nabij Johnston Canyon is het reeds vrij druk, hopelijk valt het nog mee als we te voet verder gaan.  Het is een gemakkelijke wandeling, eerst langs een bospad en vervolgens tot aan de Lower Johnston Falls, via een beveiligd rotspad soms met een over het water hangende loopbrug.  Het is slechts één kilometer tot de Lower Falls, maar het gaat niet snel vooruit.  De drukte van de parking heeft zich verplaatst naar de canyon en het is bijgevolg geregeld wachten om tegenliggers door te laten.  Wat normaal op 20 minuten zou moeten gaan, wordt al gauw 40 minuten.
De Lower Falls zijn op zich niet zó indrukwekkend, maar de tocht ernaartoe door de kloof is dit eens te meer.  De aanwezigheid van eekhoorntjes zorgt bij de kinderen weeral voor groot jolijt.
Als we terug bij het beginpunt staan is het hoog tijd om wat te eten.

14h20
Het wordt weer tijd dat we een stukje gaan rijden, willen we vanavond nog in Jasper geraken.
Wat de beren betreft, hebben we nog geen geluk gehad.
Ik neem aan dat de beren zich liever schuil houden, het is veel te warm om als zwarte beer in de zon te zitten en naar de auto’s te komen kijken.

15h15
In Lake Louise Village komt de Bow Valley Parkway terug samen met de Trans-Canada Highway.  Hierdoor krijgen we terug een breder zicht op de vallei en de ons omringende bergen. Een tiental kilometers verder begint dan de echte Icefields Parkway (Highway 93), Canada’s beroemdste bergroute.
Het is misschien onnodig te zeggen, maar het is nog steeds prachtig weer.  We kunnen er alleen maar van genieten met volle teugen.
Maar waar zijn die beren nu?”, vraagt Ponta een beetje ongelukkig.
Arghhh, ik ben een beer!”, roept Kika plotseling, waarna het weer volle plezier is op de achterbank.

16h00
Kilometers lang vallen we van het ene adembenemende zicht in het andere: Hector Lake, de Crowfoot Glacier en het prachtige Bow Lake met het achterliggende Wapta Icefield.

Voor Peyto Lake moeten we een stukje wandelen.  Omdat Kika weer aan een middagdutje toe is, ga ik alleen met Ponta op ontdekking.  Dat vindt ze natuurlijk fantastisch.  Dat het pad vrij sterk stijgt stoort haar deze keer niet.  Onderweg zien we prachtige alpiene bloemen en ook een eekhoorntje.
Eens we op Bow Summit (2088 m) zijn, want zo noemt de hoogte waarop we ons uiteindelijk bevinden, is het zicht buitengewoon.  Volgens de reisgids zou dit het hoogtepunt zijn van de Icefields Parkway en dat kan ik best geloven, alhoewel we nog niet alles gezien hebben.  Driehonderd meter onder ons bevindt zich het turkooisgroene Peyto Lake, de herkenbare vorm van een hondenkop valt onmiddellijk op.  Ponta wil absoluut een foto van de hond maken voor mama en Kika die in de wagen wachten.  Ze wil ook zelf op de foto staan met de hond en ik kom daarna aan de beurt.  Het wordt een hele fotosessie waarbij de omstaanders nogal vreemd beginnen om te kijken.

16h40
Als we terug op de Parkway de Bow Summit naar beneden rijden, krijgen we een prachtig zicht over de Mistaya vallei voor ons, geflankeerd door 3000 meter hoge bergen.
We rijden verder langs Mistaya Lake, Waterfowl Lake, de Saskatchewan River Crossing.  Via een grote bocht steken we de Sunwapta Pass (2035 m) over en komen zo in het Jasper National Park.

17h50
We stappen uit aan het Columbia Icefields Interpretive Centre dat van plan is binnen 10 minuten zijn deuren te sluiten.  Is het al zo laat?  En we moeten zeker nog 100 km rijden tot Jasper!  Ach ja, we worden het al gewoon en de kinderen ook.
Na een flitsbezoek aan het Centre gaan we een kijkje nemen aan de Athabasca Glacier, één van de gletsjertongen van het ijsveld die tot nabij de Parkway komt.  We wandelen nog een stukje tot we bij het ijs zijn.  Onderweg zien we op de rotsen de krassen die het ijs maakte toen de gletsjer nog verder kwam. Er staat een strakke, koude wind en de zon zit reeds achter de bergtoppen.  Na een foto op het ijs, spoeden we ons terug naar beneden, want Kika begint het koud te krijgen.  Ponta verzamelt onderweg enkele mooie stenen om mee naar huis te nemen.

19h00
Terwijl we verder rijden zien we links en rechts van de weg grote keien liggen regelmatig verspreid over de hele breedte van de vallei.  Zou dit een restant zijn van de Athabasca Glacier ?  Zo lijkt het toch: de keien vielen van de bergwand naar beneden op het ijs en reisden er nog een tijd op mee.  Toen het ijs smolt bleven ze liggen waar het ijs hen achterliet …
De vallei wordt nu ook breder en de Sunwapta River met vele kleine vertakkingen neemt tweederde van de vallei in.

19h40
De Sunwapta Falls liggen er vrij verlaten bij, de grote portie bezoekers voor vandaag is reeds geweest.  Van op de verlaten voetgangersbrug over de waterval zien we hoe het water door de kloof naar beneden stort.

20h20
De zon staat al vrij laag en dat geeft de Indian Paintbrush en het wolgras naast de weg een mooie kleur. Dat is dan het voordeel van bij valavond nog op weg te zijn.
Het is nog zeker een half uur rijden tot Jasper.  De Athabasca Falls en Mount Edith Cavell zullen we morgen komen bezichtigen.  De kinderen zijn nog wakker en hebben zo hun eigen opmerkingen.
Mooi op de stippellijnen rijden, hé papa”, beveelt Kika.

21h00
We zijn enkele kilometers voor Jasper en net voor we de Athabasca River oversteken zien we een kudde wapiti-herten langs de weg naast het bos.  Het zijn er een vijftal met enkele kleintjes, ze staan in alle rust te grazen.  Zomaar, voor ons alleen.  Althans de eerste ogenblikken, want het duurt niet lang of we krijgen gezelschap van een tiental andere wagens.  De mensen stappen luidruchtig uit en gaan ernaar toe om foto’s te nemen.  Eén minuut later zijn alle herten verdwenen in het bos …

volgende dag