Zondag 14 juli 2002

Rogers Pass Banff

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

6h20
Het kletteren van de hevige regen op de zinken daken van de lodge maakt me wakker.  Hebben we het dan toch het weer niet mee deze vakantie?  OK, de dag is nog maar pas begonnen en er kan dus nog van alles gebeuren.  En zeker als we vandaag toch een paar honderd kilometer verder zullen rijden naar de Rocky Mountains.

10h10
Na het ontbijt en het vol laden van de wagen, stappen we het Visitor Center binnen.  Ook de naast liggende gift shop is een noodzakelijk kwaad.  In het Center krijgen we een geschiedenis te zien van de bouw van de spoorweg en de strijd tegen de sneeuw op Rogers Pass.  Na dertig jaar het onderspit te moeten delven tegen de zware lawines, werd in 1913 begonnen aan de bouw van een acht kilometer lange tunnel onder Rogers Pass.  De kinderen kijken met grote ogen naar de verschillende maquettes van de bergpas.

11h00
Als we onze wagen instappen en vertrekken voor onze volgende dagrit is het nog steeds overtrokken, regenachtig en koud.  Dat valt niet mee, hopelijk is dit louter een eigenschap van Rogers Pass.  Het smalle dal met z’n steile wanden zou er de oorzaak van kunnen zijn dat de regenwolken hier niet snel wegraken.

11h50
Eens we uit de Selkirk Mountains zijn en verder rijden in de bredere vallei van de Columbia River, komt de zon er wat door.  Ook de temperatuur begint te stijgen.  De rivier zelf is goed gevuld, waarschijnlijk door het smeltwater van zowel de Selkirk en Purcell Mountains rechts van ons als de Rocky Mountains links van ons.  De bomen aan de oevers van de rivier staan in het water.

12h05
Voorbij Golden stijgen we terug de bergen in. De Trans-Canada Highway wordt hier beduidend smaller en maakt ook kortere bochten.  Het duurt niet lang of we rijden het Yoho National Park binnen.

12h35
We staan aan het begin van een trail naar de Wapta Falls.  De wandeling duurt echter anderhalf uur heen en terug en dat is teveel.  Bovendien is het middag geworden en hebben we allemaal honger gekregen. 

12h55
Het is nog niet echt zonnig maar toch warm genoeg om nabij Field, aan de oever van de Kicking Horse River, een hamburger naar binnen te slaan.  Deze keer is het echter geen fastfood McDonalds maar een vriendelijke kok die vanuit een open keuken zijn persoonlijke creaties hamburgers zelf komt opdienen.  En zelfs de kinderen lusten het.

14h10
Via de Emerald Lake Road komen we bij, inderdaad, Emerald Lake.  We hebben geluk want nu komt de zon er pas goed door en hiermee zien we Emerald Lake zoals het te zien is op alle prentkaarten: met de turkooisgroene kleur die typerend is voor het gletsjerwater. 
We wandelen langs de oever van het meer en bewonderen de vele bloemen en vlinders die ons omringen.  Vooral Ponta, die gek is op vlinders, heeft er alle plezier in.  Samen met de zon zijn ook enkele bussen Japanners aangekomen en het wordt dus tijd dat we ons uit de voeten maken want de rust is hiermee voorgoed verdwenen.

14h50
Op onze terugweg naar de hoofdweg stoppen we bij de Natural Bridge, een eigenaardigheid van de natuur waarbij het water zich door een dwarsliggende rotsblok baant.  Kika is weer in slaap gevallen, dus gaan we ieder om beurt samen met Ponta tot bij het water.  We zijn er weeral niet alleen, deze keer staat er een hoge concentratie aan fotografen die zowat de hele voetgangersbrug innemen.  Is dit natuurfenomeen nu zó speciaal of is het een fotoclub op excursie?  Ik moet wel toegeven dat ik er ook een tiental foto’s getrokken heb.

15h45
We rijden verder oostwaarts over de Trans-Canada Highway  en ter hoogte van de Spiral Tunnels slagen we de Yoho Valley Road in.  Onderweg rijden we langs restanten van een sneeuwlawine, een metershoge muur van sneeuw die langer stand houdt in de zon.
De Takakkaw Falls duiken op aan het einde van de rit.  Gevoed door het water van de Dalygletsjer, die we van hier niet kunnen zien, stort het water zich 380 meter naar beneden.  Wonderlijk, of om het in de taal van de Cree-indianen te zeggen: ‘Yoho!’ De zon zorgt tevens voor een regenboog in de nevelwolken van het neerstortende water.
We wandelen langs het pad dat naar de waterval toe loopt en we worden, wat had je gedacht, nat.

16h55 of 17h55 Mountain Time
We rijden het Banff National Park in en dus ook Alberta.  Het begint laat te worden.  Bovendien moet de klok één uur verder gezet worden, wat het dus nog later maakt.

18h10
Aan Lake Louise is het nog vrij druk op dit uur van de dag.  Er is een vrijwel volle parking en er staan nog een tiental bussen.  Omdat de zon reeds achter de bergen zit is het zicht op de Victoria Glacier aan de overkant van het meer wel mooi, maar niet overweldigend.
We blijven er niet te lang rondhangen.

18h55
Moraine Lake in de Valley of Ten Peaks daarentegen heeft geen last van die drukte.  Bovendien hebben we hier meer geluk met de zon. Dat levert prachtige foto’s op.
Een nogal speels eekhoorntje zorgt voor vermaak bij de kinderen.

19h45
We rijden terug naar beneden, richting Lake Louise Village.  In het tot restaurant omgebouwde Railway Station kunnen we nog een tafel bemachtigen.  In dit gerestaureerd, maar authentiek interieur is het best gezellig tafelen.   De kinderen schrikken als er plots een goederentrein voorbij davert, de spoorlijn naast het station is immers nog in gebruik!

22h15
Op het laatste stuk naar Banff begint de avond te vallen.  In de schemer duikt er plots een hert op, het blijft gelukkig naast de weg in de berm staan.
En de kinderen? Die zijn in slaap gevallen, we zullen ze dan maar weer zonder pyjama in bed stoppen…

volgende dag