Donderdag 11 juli 2002

Vancouver

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

4h00
Papa, ik ben al wakker”, komt Kika in mijn oor fluisteren.  Het is nog pikdonker en halfslapend kan ik haar overhalen nog wat verder te slapen.  Tot mijn grote verwondering kruipt ze terug bij Ponta in het grote ‘queen size’ bed.
Ze neemt haar papegaai en begint te duimen.  Ik val onmiddellijk terug in slaap.

6h20
Kika doet een tweede poging, deze keer met Ponta erbij.  Het is inmiddels al klaar geworden buiten en ik breng ze op het idee om wat te kleuren.  Dat lukt en zonder veel lawaai te maken nemen ze hun tekengerei uit hun rugzakje.  Kika neemt haar kleurboekje en Ponta kleurt verder aan het vliegtuig waar ze gisteren aan begonnen was.

7h00
Papa, ik heb honger”, komt Ponta nu vertellen.  Eigenlijk kunnen we nu best opstaan zodat we ons bioritme snel kunnen laten aanpassen.  Dus: wassen, aankleden en naar het ontbijt.

8h30
Na het ontbijt stuur ik een e-mail naar huis om te laten weten dat we goed zijn aangekomen.  Ik hoop dat we ook in de volgende hotels e-mail kunnen versturen, dat zou een mooi on-line verhaal geven voor het thuisfront. (noot: dat bleek een ijdele hoop te zijn, geen enkel van de daaropvolgende hotels had publieke e-mail mogelijkheden).

Omdat we onze weg nog niet goed kennen in Vancouver, hadden we gisteren afgesproken met tante Bernie dat ze ons samen met Kirsten zou komen ophalen aan ons hotel. 
Op ons agenda staat een afspraak bij Marika, de oudste dochter van tante Bernie.  Samen met haar broer Eric was zij in 1974 voor het laatst in België.  Met haar man, Mario, en hun twee kinderen zullen we vandaag voor het eerst kennis maken.
Het bezoek valt goed mee.  Ook de jongste broer Kurt en zijn vriendin Tracey komen langs en er wordt veel bijgepraat terwijl Ponta en Kika (en ook Tracey) zich vermaken met de speelgoedkoffer vol Barbiepoppen die Marika van onder het stof haalt.
Het is ondertussen middag geworden en iedereen kan zich in de keuken bedienen van de hotdogs die Marika klaargemaakt heeft.

Na de middag nemen we afscheid van de familie en rijden we met tante Bernie en Kirsten naar het centrum van Vancouver, Stanley Park om te beginnen.
Als we ter hoogte van de Grandview Viaduct rijden, komen ook de wolkenkrabbers in zicht en in Georgia Street zitten we er helemaal tussenin.  Het is voor ons de eerste keer dat we in een grootstad van deze omvang rijden en het is echt overweldigend.  De torengebouwen hebben tussen de 20 en de 30 verdiepingen.  Niet uitzonderlijk, want dergelijke hoogtes komen ook voor in Brussel, maar daar zijn er maar weinig en die staan erg verspreid over de stad.  Hier staan ze vlak naast elkaar en de zon weerspiegelt erin langs alle zijden.  Als je recht naar boven kijkt lijken ze wel over de straat te hellen.
De auto van tante Bernie volgend, rijden we verder door Georgia Street en belanden zo recht in Stanley Park. Met zijn 400 ha is dit één van de grootste stadsparken ter wereld.
Eerst maken we een korte stop aan Coal Harbour, waar we een prentkaartzicht krijgen op de indrukwekkende skyline van Vancouver.  We parkeren vervolgens de wagen iets verder aan de totempalen nabij Brockton Point.  Dit zou één van de meest bezochte plaatsen zijn in British Columbia; acht miljoen bezoekers per jaar wordt gezegd.  Als ik het even uitreken dat er elke dag van het jaar (dus ook bij rotslecht weer in de winter) van ’s morgens 8 uur tot ’s avonds 8 uur elke bezoeker een kwartiertje naar de totempalen zou kijken, dan zouden er per kwartier 456 mensen op deze plaats langskomen !!???
Heel vreemd en toch, gelukkig maar, is het vandaag niet al te druk.
De bontgekleurde exemplaren lijken voor ons onnatuurlijk, maar het is louter een kwestie van smaak.  Het gaat eigenlijk om een modeverschijnsel in de totempaalcultuur en bijv. de Kwakiutl indianen gebruiken deze techniek nog steeds.  Wij vinden dat een “echte” totempaal er oud en verweerd moet uitzien, maar het is echter heel normaal dat oude, authentieke exemplaren een nieuwe laag verf krijgen.

We rijden verder langs de Stanley Park Drive, de 10 km lange weg die rond het park loopt.  Na een vlugge blik op de ‘Girl in a Wetsuit’, een beeld op een rots in het water dat veel gelijkenis vertoont met de zeemeermin in Kopenhagen, komen we bij Prospect Point. Bij het uitstappen komt er van tussen de struiken een wasbeer gluren.  Ponta heeft hem als eerste gezien en is bijgevolg heel fier dit aan iedereen te kunnen vertellen.  Om een foto te nemen was het beestje wel te snel weer verdwenen.
Aan Prospect Point krijgen we dan weer een prachtig zicht op de Lions Gate Bridge.  Deze hangbrug maakt over de ‘First Narrows’ (de eerste engte van de Burrard Inlet) een verbinding met North Vancouver.  Ze overspant een afstand van 1517 meter met twee steuntorens van 111 meter hoog die 472 meter uit elkaar staan.  Er wordt vandaag veel gespeculeerd over wat er moet gebeuren met deze inmiddels 65 jaar oude brug die het verkeer niet meer kan slikken.  Ondertussen werd het wegdek vernieuwd en verbreed van 12 naar 16 meter zonder het gewicht ervan te verhogen.

16h40
Het is nog steeds zeer warm en het wordt dan ook tijd dat we een terrasje opzoeken om de dorst te lessen.  Het Prospect Point Café is daar een ideale plaats voor.  Alleen de overvliegende ‘bushplanes’ kunnen de rust nog verstoren.

Het wordt ondertussen etenstijd en we rijden naar het centrum van Gastown, Water Street en Maple Tree Square, waar we niet voorbij het standbeeld van Gassy Jack kunnen lopen.  Staand op een whiskyvat kijkt hij uit op de wijk die zijn naam draagt van sinds hij hier in 1867 per kano voet aan wal zette en de eerste saloon opende.
Kirsten en tante Bernie kiezen voor ons ‘The Old Spaghetti Factory’ uit in Water Street.  Het is een restaurantketen met een tiental locaties in Canada en blijkbaar een ‘place to be’ voor de Canadezen.  We moeten immers aanschuiven om een tafel te bemachtigen.  Het is er best gezellig zitten, maar toch vrij druk.  We moeten ook nog wennen aan de Canadese manier van tafelen.  Uitspraken als “Hi, I’m Cindy, and I will be serving you this evening” zijn we bij ons niet echt gewoon.  Ook de snelheid waarmee we bediend worden, doet ons wat denken aan de ‘fastfood’-cultuur.  Wat dat betreft zijn de Amerikanen en de Canadezen van hetzelfde laken een broek. 
Dat alles snel gaat stoort ons vanavond echter niet.  De kinderen kunnen zich eerst nog wat bezighouden met hun kleurboeken, maar het duurt niet lang of Ponta valt in slaap voor, en bijna in, haar bord spaghetti.  Ze wordt niet meer wakker tot ’s morgens …

volgende dag