Woensdag 10 juli 2002

Brussel (luchthaven) Vancouver

overzicht | routebeschrijving vandaag | volgende dag
 

8h00
We waren al vroeg uit de veren en hadden bijgevolg weinig geslapen.  Maar vroeg opstaan om op reis te vertrekken is nooit een probleem geweest.  De ouders van Hilde zijn net aangekomen.  Zij zullen ons naar het station brengen en zijn de uitwuivers van dienst.  De laatste reiszakken worden dichtgeritst. We kunnen vertrekken, en op tijd !

8h25
In de stationshal van Brussel-Zuid is er de gebruikelijke drukte.  Het is immers ook een werkdag voor de modale Belg, maar niet voor ons ! Ik moet nog even aanschuiven om de vouchers om te ruilen voor treinbiljetten.  De persoon aan het loket heeft alle tijd van de wereld.  Meestal heb ik weinig last van zenuwen, maar nu begin ik moeite te krijgen om kalm te blijven...

8h35
OK, ik heb de treinbiljetten, we kunnen naar het perron gaan.  Hebben we alles bij ? Verdorie, waar is mijn fotoapparaat ?  In de auto ! Ik spurt terug naar de wagen die op een ondergrondse betaalparking staat en na enkele luttele minuten sta ik, hijgend, terug bij de anderen.  Vanaf nu ga ik goed bijhouden hoeveel bagage we moeten meesleuren: 4 grote reiszakken, 2 dagrugzakken, 2 kinderrugzakjes en één fototas.  Ik neem me voor dit op regelmatige tijdstippen te controleren zodat we niets verliezen.  Het is niet onze gewoonte om bagage te verliezen op reis, maar het moet nu zeker niet de eerste keer worden.
We moeten voortmaken nu, want met alle reiszakken op het perron geraken neemt ook enige tijd in beslag.
Het ziet eruit dat we nog op tijd zijn, de trein is nog niet in zicht.  Alhoewel, ...
Opgelet spoor 16, spoorwijziging.  De internationale trein naar Amsterdam van 8h46 is in aantocht op spoor 19 in plaats van spoor 16.”
Op hetzelfde moment zie ik de bewuste trein binnenrijden op spoor 19.  Dat wordt zwoegen en zweten met de bagage.  Gelukkig kunnen de ouders van Hilde nog een handje toesteken.
Op perron 19 staat de trein reeds klaar, maar we zijn nog op tijd.  Er is niet te veel volk op de trein en we plaatsen de bagage op een lege rij stoelen achter ons.  Niet lang daarna komt een groep Japanse meisjesstudenten de overige stoelen opvullen.  Ponta en Kika zwaaien heel uitbundig naar oma en opa die op het perron staan toe te kijken.  De Japanners hebben er plezier in onze kinderen bezig te zien.  Kika roept nog één en ander naar oma en opa, maar omdat er geen raampje openstaat begrijpen ze niet wat Kika bedoelt.  De Japanners blijven lachen en dat vindt Kika even leuk.

8h49
De trein zet zich in beweging.
We rijden weg !  Naar Canada !”, roept Kika opgewonden terwijl ze samen met Ponta verder zwaait naar oma en opa die uit het gezichtsveld verdwijnen.

Onderweg wordt er veel naar buiten gekeken en nog meer getekend en gekleurd in hun nieuwe kleurboeken.  Hun rugzak wordt hun beste speelgoed van de hele reis, dat staat nu al vast.  We geven Ponta het idee om elke dag van onze reis een tekening te maken over wat we zoal zullen meemaken, om zo achteraf ook een dagboek te hebben.  Ze vindt het ‘cool’ en begint dadelijk met een tekening van de trein.

Als de controleur langs komt moeten we onze zakken wegnemen uit de rij stoelen achter ons of twee biljetten bijbetalen.  Ik leg uit dat onze zakken te groot zijn om in de bagagerekken boven ons hoofd te stapelen, maar daar heeft zij geen oren naar : “wegnemen of betalen” is het verdict.  Omdat ik bijbetalen overdreven vind, plaats ik de reiszakken onder onze voeten en zo zitten we van Mechelen tot Schiphol met onze knieën in de hoogte.  Zoiets noemt dan een ‘internationale trein’, maar voor bagage werd geen ruimte voorzien. De wagon ziet eruit als eender welke andere wagon die dagelijks pendelaars naar hun werk brengt.

11h20
Schiphol
Het begon wat lang te duren, vooral met de verschillende tussenstoppen waarbij de kinderen telkens dachten dat we er al waren.  Maar nu zijn we er echt en kan ik alle zakken naar buiten sjouwen terwijl Hilde de kinderen bijhoudt.  Een bagagekarretje is nergens te vinden op het perron, maar we staan gelukkig kort bij een lift. Deze brengt ons een verdieping hoger naar de inkomhall van de luchthaven.  Ook hier zijn geen karretjes te bespeuren.  Zijn Nederlanders nu echt zó zuinig ?
Na vijf minuten zoeken en navragen geef ik het op.  We zullen dan maar alles verder sjouwen tot de check-in.  Deze laatste blijkt nog een verdieping hoger te liggen.  Gelukkig is dan onze lijdensweg ten einde.  Na de nodige formaliteiten aan de balie van Martinair en een controle of er in onze handbagage geen scherpe voorwerpen zitten, begeven we ons naar de vertrekhall.
 “Ben jij Kika ?”, vraagt de douanier vriendelijk terwijl hij ver over zijn desk leunt.  Kika kijkt verwonderd op en met wat gegiechel verstopt ze zich achter ons.

12h10
Aan gate E22 is er nog maar weinig leven.  We zijn ruim vroeg, maar dat hadden we zo gepland.  Van de zware bagage zijn we verlost en we hebben nu alle tijd om onze sandwiches te eten en een plasje te doen.

13h15
Het inschepen is begonnen en voor de derde keer worden onze paspoorten gecontroleerd.  In het vliegtuig hebben we geen zitjes bij het venster.  Het is een Boeing 767-300 met twee, vier en twee zelels per rij.  Met ons vieren bezetten we een volledige middenrij, dat is ook praktisch.
De kinderen voelen zich snel thuis en willen onmiddellijk beginnen kleuren.  Ik maak hen duidelijk dat er nog tijd genoeg is om te kleuren en dat we zo dadelijk gaan opstijgen. “Dus, blijven zitten en gordel vastmaken, anders wordt de piloot boos !”  Ze houden zich vervolgens bezig met vast- en losmaken van hun gordel.

13h45
Nu gaan we naar Canada, hé !”, vertelt Kika terwijl het vliegtuig begint te trillen als we over de startbaan rijden. Eénmaal de lucht in beginnen ze beiden te lachen van het gekke gevoel in hun buik.
En nu willen we kleuren”, zeggen ze beiden.
Nog even wachten tot we onze gordel mogen losmaken”, moet ik hen teleurstellen.

De service van Martinair tijdens de vlucht is voortreffelijk.  Geregeld een drankje en de kwaliteit van de maaltijden is ruim boven het gemiddelde.  Ook de kindermaaltijden, die vooraf gereserveerd werden, vallen goed mee.  Het is kip met appelmoes, maar ik denk dat ze het normale menu ook wel goed gevonden zouden hebben.  Bovendien krijgen de kinderen elk een set kleurpotloodjes.  Ze zijn hiermee niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk in de wolken.

Op de televisieschermen wordt op geregelde tijdstippen de positie doorgegeven.  We vliegen via de kust van Denemarken en Noorwegen naar Ijsland, om vervolgens over Groenland, Baffin Island, Nunavut en de Northwest Territories naar Alberta te vliegen.
De eerste uren hebben we er weinig boodschap aan omdat we over een wolkentapijt vliegen.  Maar eens we ter hoogte van Groenland zijn, zien we onder ons een Arctisch landschap met sneeuw en ijsbergen in de Baffin Bay. Het uitzicht blijft prachtig voor de rest van de vlucht.
Onderweg kunnen de kinderen zich best vermaken.  Er wordt getekend en gekleurd, er wordt wat kiekeboe gedaan met de medepassagiers achter ons en er wordt wat (zonder schoenen) in de zetels gesprongen.  Een verhaaltje doet hen dan weer wat rustiger worden.
Na zowat 6 à 7 uur vliegen is Kika alle spelletjes beu en begint ze duidelijk moe te worden.  Het is inmiddels al 20h30 (Belgische tijd) en ze kan haar draai niet vinden om te slapen. Uiteindelijk vallen haar oogjes dicht op de schoot van Hilde.
Ponta houdt zich sterk maar geeft dan toch de strijd op met de zandman op het moment dat we beginnen te dalen naar Calgary.

14h50 (MT of Mountain Time)
Na een vlucht van om en bij de 9 uur en een behoorlijk zachte landing komen we aan in Calgary.  Voor ons is het 22h50 Belgische tijd (8 uur tijdverschil).  Kika is wakker geworden bij de landing maar Ponta moet halfslapend uit het vliegtuig gedragen worden.  De hostessen en enkele andere passagiers vinden het zielig, ik vindt het enkel behoorlijk zwaar !
We moeten vervolgens onze bagage van de band halen en de douane passeren.  Gelukkig hebben we deze keer een karretje kunnen bemachtigen en is ook Ponta wakker geworden.
Eénmaal voorbij de douane mag de bagage terug op de band richting vliegtuig en kunnen wij terug naar de check-in.  Onderweg worden we verwelkomt door enkele country-muzikanten in volledige cowboy-outfit die reclame maken voor de ‘Calgary Stampede’.  De kinderen glunderen als ze van een ‘echte cowboy’ een Stampede-badge cadeau krijgen.

Bij de check-in is er opnieuw een uitvoerige controle van de handbagage : van elk apparaat (GSM, taperecorder, fotoapparaat, enz) moet deze keer getoond worden dat het werkt.  Het is duidelijk dat na ‘11 september’ niet elke luchthaven dezelfde insctructies heeft gekregen wat betreft de controle van de handbagage.

15h40
Al bij al verloopt de hele procedure nog vrij vlug en we staan opnieuw bij de boarding-desk van dezelfde gate waar we zijn toegekomen.  Er is nog tijd voor een plasje en dan mogen we als familie met kinderen bij de eersten aan boord gaan.  Er blijven nog maar een kwart van de passagiers over die tot Vancouver willen vliegen.

16h30
Ponta en Kika zijn opnieuw klaar wakker en ze zien ernaar uit om terug de lucht in te gaan.  Bovendien hebben we nu een grote keuze in ‘windowseats’.  De motoren beginnen te brullen en het duurt niet lang of we zien de Rocky Mountains voor ons opdagen. 
Het blijft prachtig weer en we zien haarscherp alle details van de bergen, meren en gletsjers onder ons voorbijschuiven.  Met een appelsapje en een koekje zijn de kinderen bovendien weer dolgelukkig.

17h05 (Pacific Time)
Na een anderhalf uur durende vlucht landen we op onze eindbestemming. En ook Vancouver blaakt in de zon, het is er 27°C.
Tante Bernie en Kirsten staan ons op te wachten bij de bagagetransportband. We hoeven immers geen douane meer te passeren want de laatste vlucht was een ‘domestic flight’.
Het is een blij weerzien.  Tante Bernie was in 1998 nog bij ons op bezoek.  Kirsten zagen we voor het laatst in 1987 in België, samen met tante Bernie, nonkel Jef en Kurt.

17h45
Bij Alamo gaan we onze wagen ophalen.  Ik laat mij niet beetnemen met onnodige verzekeringen en krijg vervolgens de sleutels van onze SUV (Sport Utility Van) overhandigd : een Ford Explorer XLS, model 2002, 4 liter, 6 cyl, 210 pk.  We hoeven alleen nog de twee (verplichte) kinderzitjes te installeren en we kunnen vertrekken.
Nog even zoeken naar alle knoppen en hendels en dan start ik de motor : we krijgen wat koude rillingen in de rug en voelen ons vervolgens meteen klaar voor de grote tocht !
Om tijdens het piekuur door de wirwar van ‘streets’, ‘avenues’ en ‘highways’ naar ons hotel te geraken kunnen we gelukkig de wagen volgen van tante Bernie. Het hotel blijkt een stuk verder te liggen dan we gedacht hadden, Vancouver is dan ook een stuk groter dan bijvoorbeeld Brussel.  De kinderen vallen in slaap in de wagen.
Bij het hotel gekomen neem ik de sleutels in ontvangst en breng al een stuk van de bagage naar de kamer.  Dat moeten we dan vanavond niet meer doen.  Vervolgens rijden we verder naar tante Bernie’s appartement.

19h55
Eigenlijk is het voor ons 5h00 ’s morgens en we zijn 22 uur wakker. 
Tante Bernie heeft voor ons nog een avondmaal klaargezet maar voor de kinderen hoeft het niet meer, zij zijn terug in slaap gevallen.
Na twee uur bijpraten hebben wij ook ons bed nodig en we rijden terug naar ons hotel.  25 minuten later dragen we de kinderen vanuit de wagen slapend naar hun bed.  Het is geen leven om kind te zijn bij ouders zoals wij ...

volgende dag