Vrijdag 14 juni
Haines - Beaver Creek

vorige dag | routebeschrijving vandaag | volgende dag

Een kennismaking met het beroep 'flagman'.
 
 
 

9h50
OK, we vertrekken wat laat vandaag, maar we hadden toch wat slaap in te halen.
In de Chilkat Bakery vinden we voor één keer een ontbijt naar onze smaak: cold cereals en omelet met bacon, cheddar cheese en een sandwich.
Het is te vermelden waard, want voor één keer zijn het niet donuts, pancakes of andere zoetigheden.

10h45
We verlaten Haines via de Haines Highway. Weinig origineel misschien, maar wel heel toepasselijk, want het is de enige landweg die uit Haines vertrekt naar de rest van de wereld. We volgen hiermee de Chilkat River stroomopwaarts door het Chilkat Bald Eagle Preserve. Alhoewel het hoogseizoen voor de arendobservatie tussen oktober en januari ligt, zien we ook nu regelmatig arenden overvliegen.

Het landschap is hier opnieuw adembenemend.
We rijden aan de rechterkant in de vallei, waardoor we een prachtig zicht hebben op de Takhinsha Mountains links van ons. De pieken zijn waarschijnlijk niet héél hoog (zo'n 2500 meter) maar de sneeuwvlakten ertussen zijn echt de moeite waard, vooral bij een staalblauwe hemel.
Onbegrijpelijk dat hierover niets beschreven staat in de reisgidsen.

Langs de weg vinden we veel bloemen, vooral wilde rozen en lupines. Af en toe vliegt er een roestbruine vogel voorbij ter grootte van een spreeuw, een 'Crossbill', zoals in onze vogelgids staat.

11h55
We zijn terug aan de Canadese grens en weeral komen we in een andere tijdzone. Het is bijgevolg 12h55 geworden.
De douanier stelt zijn gebruikelijke vragen : of we wapens bij hebben, of een bontmantel, en hoelang we van plan zijn te blijven in Canada. De donkere Ray-Ban zonnebril en het strakke uniform met bijbehorende kepie doet me denken aan één of andere road-movie.
Nadat nog eventjes de rommel op de achterbank geïnspecteerd wordt, kunnen we, met een stempel meer in ons paspoort, weer op weg.

We zitten nu in British Columbia aan de Three Guardsmen Pass, 980 meter boven de zeespiegel en de boomgrens voorbij. We rijden tussen de sneeuwvlakten, lage struiken, stenen en zand.

13h30
De Chilkat Pass, 1065 meter. Een grote vlakte met rondom wit besneeuwde toppen en sneeuwvlakten waar we best op zouden willen skiën. Volgens de reisgids ligt hier sneeuw tot eind mei. Ook onlangs moet het hier nog gesneeuwd hebben, want op enkele hellingen ligt een witte waas van sneeuw.

14h45
We slagen af naar Klukshu Village, via een kleine gravel. Het zou een typisch Indianendorpje zijn op de Dalton Trail, de voorloper van de Haines Highway. Buiten enkele barakken en nogal vreemd starende natives valt hier echter niet veel te beleven, rechtsomkeer dus.

14h55
Gedurende een tiental kilometer rijden we voorbij een groot meer met een diep blauwgroene kleur, het Dezadeash Lake. De bossen er rond hebben duidelijk last van de droogte.

15h25
We nemen de tijd om een hamburger binnen te spelen in de Katleen Lake Lodge. "Clean restaurant with good home cooking", lezen we in The Milepost. Op de frieten na kunnen we daarmee instemmen.

16h10
We komen aan in Haines Junction, gelegen in een grote vlakte, naast de St. Elias Mountains en het Kluane National Park Reserve. We vervoegen de Alaska Highway, richting Fairbanks, nu in de juiste richting.
Nee, het is niet echt de moeite hier te stoppen. We hebben al genoeg Visitor Centers gezien en kunnen dus gerust eentje overslagen. Daarenboven kunnen we ons moeilijk inbeelden dat er hier meer te ontdekken valt dan deze verbinding van twee highways zelf.

16h30
We rijden door een golvende vlakte begroeid met sparren en struiken, wilgen en cottonwood (met donkergroen blad). Naast de weg veel purperen bloemen, het inmiddels bekende fireweed. Rechts van ons komt de Dawson Range opzetten.
De "Fire Condition" staat op "Moderate". Wij vinden het echter héél droog.

Op de radio horen we de weersvoorspelling voor Beaver Creek : voor deze nacht vorst en morgen 16°C. Ondertussen is het in Dawson 22°C !

16h40
Bear Creek Summit op een hoogte van 1004 meter. Het is het hoogste punt op de Alaska Highway tussen Whitehorse en Fairbanks.

17h10
Kluane Lake, het grootste meer in de Yukon Territory. De monding van de Slims River ligt er volledig droog bij. De bedding van zowat 300 meter breed is herschapen in een woestijn, compleet met fata morgana's en zandhozen.
We zien ook de oorspronkelijke kilometerpalen (of zijn het replica's ?) van de Alaska Highway. We zitten aan kilometerpaal 1076.

17h40
We staan voor een "Road Construction". De flagman, weer een vrouw, vertelt ons dat het weer niet te houden is. Twee weken geleden was Kluane Lake nog dichtgevroren, nu is er de verzengende hitte, muggen incluis.
De remedie tegen de muggen is de "Yukon wave", een zwaai met een hand voor het gezicht om de vervelende insecten uit het gezichtsveld te verdrijven.
Na tien minuten kunnen we verder rijden, maar niet voor lang.
Het Chakwack Project zorgt ervoor dat we weer op een "loose gravel" rijden. Een tijdelijk radiostation zendt een looping-tape uit met informatie over het project. De Alaska Highway wordt gedurende reeds enkele jaren stuk voor stuk hernieuwd. De strijd tegen de permafrost gaat door ... tot meer dan 10 uur per dag, en wij zitten er momenteel middenin.

19h05
Links van ons nog steeds de St. Elias Mountains, terug met besneeuwde toppen : bij dit prachtige weer zien we nu ook Mt. Logan, 5951 meter.

19h15
We rijden over de Donjek River die quasi droog staat. Vanop de brug hebben we een goed uitzicht op de Icefield Ranges.

19h30
Weer een "Road Construction" in vol ornaat : flagman, pilot car, de hele resem borden ("FLAGMAN AHEAD", "BE PREPARED TO STOP") en een enorme stofwolk.
"Enjoy the scenery", krijgen we te horen van de flagman terwijl we op de pilot car wachten.

19h45
We zijn door de werken heen. We weten nu wel waar de schoenen van "Caterpillar" vandaan komen en waartoe ze in staat zijn.

20h30
De zoveelste "Road Construction", we doen geen moeite meer om ze te tellen ...

21h10
Nu begint het wel echt laat te worden. De honger neemt toe en de benzinetank loopt naar z'n einde.
Een grote sparrenvlakte met last van permafrost is het enige wat hier nu te vinden is.

21h20
Eindelijk, Beaver Creek. We hebben er vandaag 336 mijl op zitten, ik ben er doodop van. Gelukkig hoeven we hier nooit echt in het donker te rijden, de zon gaat pas onder om 23h45.

volgende dag